O peto: a importancia de termos voz

IMG_3999.JPG

Escribo desde a experiencia do rural. Para moitísimas cousas moi importantes da nosa vida non contan connosco. Se hai que suprimir unha unidade escolar, decídeno eles; se a ampliación da Rede Natura colle o teu monte veciñal, decídeno eles, e nin sequera teñen a educación de cho comunicar despois de feito. E así todo. Non contan para nada connosco.

Sorprendeume no seu momento esa palabra que se foi abrindo camiño entre nós. EMPODERARNOS, que coido que se lle debe ao feminismo. Grazas! Os de arriba (fixádenos na contundencia do dito “isto vén de arriba”) apoderáronse da nosa voz, secuestráronnola, roubáronnola: pensan por nós, falan por nós, deciden por nós e… mexan por nós.

Pois ben, fronte a ese empeño deles por APODERARSE da nosa voz, fronte a ese abandono noso, deixando que nos rouben a voz, toca EMPODERARNOS, é dicir, non apoderarnos de nada, non roubarlle a voz a ninguén, senón facer uso normal da voz nosa (en galego, por suposto), como algo que nos pertence, que nos corresponde por lei de vida; e que non usen a democracia do “xa votas cada catro anos” para moi raposeiramente (con respecto polos raposos) roubarnos a voz. Seguir lendo

Publicado en O Peto Común (antes de Sto. Antón) | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

O Trasno: Trump, a hecatombe climática (entre outras) e a sabedoría da aldea

Aos que tivemos a enorme fortuna de participar no último encontro da rede Vivimos no Rural, nos Ancares, cando maio devalaba, acendéronsenos unha manchea de ideas.

Son encontros xeradores, encontros parteira. Serven para que nazan enfoques novos, mesmo, veredes, de ciencia ficción.

 Cando Isolina nos explicou como fora a súa vida naquela casa cuberta cun colmado de palla de trigo e centeo -iso que deron en chamar “palloza”, pero que eles chamaban “a nosa casa”; cando arredor da lareira, sentados nos escanos, escoitabamos ao cura de Rao, houbo varias revelacións, desas que consisten en descubrir a importancia do evidente. E unha desas evidencias é que naquelas casas, redondas e sostibles, concentrábanse ducias de habilidades e oficios que facían posible unha existencia humana e digna ás familias do Piornedo. Unha maneira de habitar que agora, fachendosamente, chaman de “enerxía cero”. E xa estaba inventada: non se gasta máis enerxía da que se xera. Sen residuos, sen pegada ecolóxica. Seguir lendo

Publicado en O Trasno | Etiquetado , , , , , , , , | Deixar un comentario

Ler para camiñar: María Reimóndez, unha boa noticia

9788499147376

Fartos de malas noticias na lameira onde conflúe o peor da política e os cartos sucios, cae nas nosas mans o libro Desde o conflito. Entre tanta palla, este libro hai que colocalo no monte escollido do gran. E non porque lle desen o Premio Xerais: hai premios con máis marketing que literatura.

Trata de xornalismo, profesión esmorecente e ameazada desde as balas e os medos, desde a censura e a autocensura. Para a nosa desgraza, desde que se inventou a imprenta, a liberdade de expresión volve ser a vontade do dono da imprenta.

Da man da protagonista, percorremos puntos quentes dun planeta con pouca xeografía temperada. De Iraq a Afganistán, de Zaire a Etiopía, desde Haití ata Sri Lanka, pasando polas paisaxes de pedra de Compostela, pola Vetusta da Chaira, que din Vilalba. E por Berlín, Barcelona, tan europeas, tan estranxeiras, útero morno para se protexer da intemperie do mundo inhabitable, tan desadornado de seres humanos e onde a ditadura dos cartos é o poder mundial máis recoñecible. Engadimos paisaxes do horror en México, en Serra Leoa, en Siria, en Gaza, teatros onde sobreviven os silenciados. Seguir lendo

Publicado en Ler para camiñar | Etiquetado , , , , , , , , , | Deixar un comentario

Actualidade: acampa pola paz e o dereito a refuxio

cropped-logo_a_512-1

Acotío recibimos informacións de acontecementos graves que nos impactan: guerras, fame, escravitude, paro, violencia, exclusión… e que provocan o éxodo de millóns de persoas. Seres humanos que foxen da dor, o sufrimento e a morte buscando refuxio. Somos moitas as persoas que queremos actuar, pero non sempre sabemos como. ACAMPA é unha iniciativa cidadá sen fins de lucro integrada por colectivos sociais, culturais, educativos, veciñais, políticos, sindicais, artísticos, de persoas solidarias, de institucións e empresas con responsabilidade social… ten como obxectivo a defensa dos dereitos humanos, o Dereito Internacional Humanitario e o Dereito a Refuxio, afondando nas causas dos acontecementos.

 Do 15 ao 18 de xuño na Coruña terá lugar unha gran conversación: Acampa pola paz e o dereito a refuxio.

A Coruña será testemuña de numerosas fotografías, documentais, conferencias, xogos, concertos, etc. que, aínda que terán lugar en diversos barrios e lugares, gravitarán ao redor da reprodución parcial dun campo de refuxiados. Seguir lendo

Publicado en Actualidade | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Rumores

Rumores (1).jpg

Moitas veces cando escoitamos novas deportivas, parece que os seus eventos son o máis importante do mundo. Os deportistas de elite crense o centro do universo e resultan imprescindibles. Pero de cando en cando hai novas esperanzadoras. Non sei se vistes a rolda de prensa de Jasikevicius (adestrador de baloncesto do equipo lituano do Zalguiris Kaunas, para os que non saibades nada de baloncesto, un equipo grande) previa a un partido importante do seu equipo. Transcríboa, pero podedes atopala na internet.

Xornalista: Que pensa sobre a ausencia do xogador Augusto Lima na metade das eliminatorias para asistir ao nacemento do seu fillo? Seguir lendo

Publicado en Rumores de Esperanza | Etiquetado , , , , , , | Deixar un comentario

O fachineiro de Talía: Sentido común

Talía era unha das dúas musas do teatro; da comedia, para máis datos. Cáeme simpática porque é unha musa rural e o seu nome vén do verbo grego florecer. Talía é tamén o nome dunha das poucas compañías de teatro galegas que a este fachineiro lle ofrecen garantía antes mesmo de ver a obra. Agora andan embarcados en varios proxectos simultáneos, e desta feita quería salientar dous. E ningún deles ten moito de comedia. Seguir lendo

Publicado en O fachineiro | Etiquetado , , , , , , , , , , | Deixar un comentario

O peto común: Cheos de vida

O peto (3).jpg

Asistimos a un novo e prodixioso vídeo baixo a iniciativa do Centro de Formación e Recursos de Ferrol para fomentar a integración do alumnado. “1 000 nenos e nenas cantan Chea de Vida”. É o título dun vídeo que en tan só catro días se aproximaba ás 30 000 visualizacións. Nel, un milleiro de cativos cantaron ao unísono “Chea de Vida” coa cantante Guadi Galego e o guitarrista Guillerme Fernández, baixo a dirección de Ramón Bermejo. O lugar escollido, cando menos, foi sorprendente: os talleres de Navantia deixaron por un momento a rutina e o son habitual para trocalo polas voces dos nenos, ou, máis aínda, polo entusiasmo e a ledicia de cada un deles. Esta publicación veu sendo un agasallo na previa das Letras Galegas, que este ano lembraba a figura de Carlos Casares; moitos centros educativos partillárono polas aulas e nos actos realizados durante esa semana. Un bo e oportuno tributo para a nosa lingua e o noso sentir, que semella falto de iniciativas como a realizada na contorna de Ferrol. Oxalá que se repita máis veces, contando, como nesta ocasión, cos nosos artistas. Guadi Galego representa, hoxe por hoxe, unha das mellores voces femininas e, polo tanto, é motivo de festexo que fose ela quen interpretase unha canción do seu disco “Lúas de outubro e agosto” con estes escolares de Primaria e Secundaria. Parabéns a todos os que dalgún xeito soñaron e nos encheron de vida.

Josecho de la Torre

Publicado en O Peto Común (antes de Sto. Antón), Uncategorized | Etiquetado , , , , , , , | Deixar un comentario