Presentación do libro Ganduxando Vidas: 24 de novembro en Vilalba.

20171124_ganduxandovidas

Este venres ás 20:00, estamos convidados á presentación do libro “Ganduxando Vidas”, froito da homenaxe a Xaquín Campo Freire, na casa da Cultura de Vilalba.

Intervirán:

  • Alfonso Blanco Torrado (Xermonlos /Irmandade Manuel María),
  • Nieves Espiñeira Medín (Ganduxando Vidas),
  • Manuel Castro Santamariña (Presidente do IESCHA),
  • Xaquín Campo Freire (Homenaxeado),
  • Xulio Xiz (Coordinador do libro).
Advertisements
Publicado en O Noso taboleiro | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

DOMINGO 19 de novembro. XXXIII do Tempo Ordinario

Hands Busy Activity Action Doing PurposeA PALABRA Mt 25, 14-30

Naquel tempo, dixo Xesús aos discípulos esta parábola: «un home que, tendo que saír de viaxe, chamou polos seus criados e deulles o coidado da súa facenda. A un deulle cinco talentos, a outro dous e a outro un, a cadaquén segundo a súa capacidade; despois marchou. De seguida, o que recibira cinco talentos foi negociar con eles e gañou outros cinco. Do mesmo xeito o que recibira dous, gañou outros dous. Mais o que recibira un foi cavar un burato na terra e escondeu os cartos do seu amo. Ao cabo de moito tempo chegou o señor daqueles criados, pedíndolles contas. Chegou o que recibira cinco talentos e presentoulle outros cinco dicindo: “Señor, cinco talentos me entregaches, velaquí outros cinco que gañei”. Díxolle o señor: “Ben, criado fiel e cumpridor; xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito: pasa a gozar da festa do teu señor”. Chegou o que recibira dous talentos e dixo: “Señor, dous talentos me entregaches, velaquí outros dous que gañei”. E díxolle o señor: “Ben, criado fiel e cumpridor; xa que fuches fiel no pouco, poñereite á fronte do moito: pasa a gozar da festa do talento e dádello ao que ten dez. Porque ao que ten, háselle dar e abondo; mais ao que non ten, aínda o que ten se lle ha quitar. E ao criado inútil botádeo fóra á escuridade, onde será o pranto e mais o renxer dos dentes.»

A CLAVE. José Antonio Martínez

A parábola dos talentos intégrase dentro do coñecido coma discurso escatolóxico ou apolíptico, que ocupa os capítulos 24 e 25 do evanxeo de Mateo. Con Xesús en Xerusalén, xusto antes de relatar a Paixón, o evanxelista céntrase nunha serie de parábolas e discursos que nos falan de que temos que estar preparados para o regreso do Señor. Porque Mateo escribe para unha comunidade cristiá, alá polo 80 d.C., que estaba a comprobar que a vinda do Reino de Deus non era tan inminente como pensaran. Mortos os primeiros apóstolos, Mateo, a través destas palabras de Xesús, orienta a quen se preguntaban como se podía intepretar isto do Reino de Deus. Seguir lendo

Publicado en boa nova | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Crónica Foro Encrucillada

O noso taboleiro

Foto1.jpg

A escravitude ten nome de mulleres

O pasado 21 de outubro celebrouse o XXXII Foro de Encrucillada, no auditorio de Abanca, en Santiago de Compostela, baixo o lema “Corpos escravizados”. Velaquí a crónica dese día.

As persoas non son cousas. Desde o ano 1999 celébrase o 23 de setembro o Día Internacional contra a Explotación Sexual e a Trata de Persoas. O 23 de setembro de 1913 promulgouse en Arxentina a primeira lei contra a prostitución infantil. Van máis de 100 anos e seguimos vivindo nunha sociedade na que as escravitudes forman parte do cotián. A prostitución anúnciase na prensa, nas despedidas de solteiro/a forma parte do ritual chamar a un boy ou visitar un club de alterne, as empregadas do fogar resisten xornadas laborais que raian coa escravitude e case parece que sexa o mesmo adoptar que subrogar un embarazo. Todo se cubre cunha pátina de inocencia, mesmo de caridade: “Só é diversión” e “Que sorte ten de ter traballo” e “As adopcións tardan moito”, dicimos.

Seguir lendo

Publicado en O Noso taboleiro | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Entrevista

40 aniversario do Museo do Pobo Galego

 Un museo, miles de historias: como se fai posible o MPG

O Museo do Pobo Galego máis vivo ca nunca despois de corenta anos. Xusto os que acaba de cumprir. Non é un almacén de recordos colectivos. Non é unha exposición etnográfica sobre unha cultura morta.  É unha mostra vital de que o noso pasado ten presente e ten futuro, de que a cultura e o patrimonio que nos constitúe como pobo diferenciado son un valor precioso que só a cegueira do autoodio -cada vez máis superado queremos crer- foi quen de menosprezar. Conversamos con Justo Beramendi, María Xosé Fernández Cerviño, Lino Lema Bouzas e Concha Losada, membros do seu padroado.

Despois de 40 anos de vida, a idea fundacional iría cambiando e renovándose, que queda e que se foi incorporando ao modelo inicial?

Justo Beramendi.- En realidade, a idea fundacional básica non cambiou. Simplemente foi desenvolvéndose e modulándose en función dos recursos económicos e humanos dispoñibles. Tratábase de preservar e defender os elementos constitutivos da identidade galega, inspirándose no referente do extinto Seminario de Estudos Galegos, mais tamén de contribuír á pescuda e ao debate arredor dos inevitables cambios (culturais, económicos, sociais, etc.) que inciden na personalidade colectiva de Galicia e dos problemas principais da sociedade galega. Por iso dende un principio o Museo foi sempre algo máis ca unha colección inerte de obxectos e programou un conxunto de actividades con vontade de proxección alén dos seus muros. E todo isto procurando ademais o maior enraizamento social posible. De aquí a existencia dun amplo colectivo de socios e socia que, dende a súa autonomía, participan activamente na vida do Museo e no goberno do seu Padroado.

Seguir lendo

Publicado en Entrevista ou páxinas centrais | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

O peto

CON XOSÉ MANUEL CARBALLO FERREIRO NA VIDA E NA MORTE

LO30C7F6_17244

O pasado luns, 30 de novembro, puiden asistir na parroquia de Goberno, Castro de Rei, ao enterramento do Xosé Manuel Carballo Ferreiro. Supoñemos que os lectores e lectoras de IRIMIA son xente coñecedora deste home, deste cura de aldea, que desenvolveu unha chea de habilidades a favor do pobo, todo ao redor da súa condición crente e de coidador de crentes, que esa foi a matriz da que xurdiu todo o seu amplo quefacer.

Xosé Manuel Carballo optou polo rural, pola aldea, a pouco de se facer crego e na aldea estivo ata o momento da súa morte. Amou a terra, a Terra Chá, a Terra, con ollos próximos, que o facían atender mil e unha demandas de persoas concretas, e con ollos globais, que o animaban cada día a facer país, a mirar polo noso, a nosa cultura, a nosa historia, a nosa fala, o noso porvir, a nosa xente; sen pecharse nunca a calquera horizonte máis aló do Cebreiro ou das costas do Atlántico.

Seguir lendo

Publicado en O Peto Común (antes de Sto. Antón) | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

Fachineiro

O fachineiro dos medios: A cámara do eco

Os ingleses teñen unha expresión, a cámara do eco, para definiren o feito de que nos gusta ler aquelas opinións ou medios que están de acordo co que pensamos e evitamos os que nos contradín. Ler certos medios resulta desacougante e evitalos é case unha necesidade, un acto de hixiene mental. Coa crise catalá, a mancha do pensamento único e a censura estendeuse de tal xeito que casemente non se pode ler nada sen que sangren os ollos. Un exemplo: o diario 20 minutos, despediu o seu ilustrador Eneko por viñetas coma a que acompaña este texto. A (des)información sesgada chegou ata tal punto que roza o infantilismo, á parte de tratar os lectores e lectoras coma babecos. Non vía o emprego do adxectivo separatista ou secesionista desde que consultara hemerotecas sobre a Guerra Civil. En canto alguén expresa unha opinión que pretenda achegarse aos argumentos que hai detrás da cuestión catalá non ten sitio nas cabeceiras -nin nas cabezas- das rotativas patrióticas. O xiro reaccionario de televisións, radios e prensa deixa poucas físgoas para outros modos de ver o mundo. E case todas hai que buscalas na internet, con cadros de persoal magros e sen dependencia de grandes anunciantes. O fachineiro, que le catalán na intimidade, recomenda o diario ara.cat para saber que se coce por alí sen o rudo encono da prensa estatal.

A.Q.

Publicado en O fachineiro | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Política

Política.jpg

Todo foi un así coma quen

A Dui ou a Republica de Cataluña nunca foron proclamadas. Non o foron cando Puigdemon levou ao Parlament o resultado do referendo e suspendeu a súa aplicación. Tampouco se declarou a independencia cando o Parlament aprobou unha proposta de resolución que unicamente instaba ao president da Generalitat a proclamar a Republica de Cataluña, cousa que este nunca fixo. Nunca se proclamou ou configurou institución republicana ningunha; nin sequera a presidencia da República, que sería un paso inmediato, natural, se o president da Generalitat cumprise o mandato do Parlament. Por iso Puigdemón non interviu na sesión do Parlament que o instaba a proclamar a independencia e a república. Por iso ninguén arriou a bandeira española do pazo da Generalitat. Por iso Puigdemon nunca saíu ao balcón para proclamar coram populo a independencia, como presidente da nova república. Por iso nin o president nin os consellers foron, ao día seguinte, aos despachos, asumindo así, de facto, a intervención estatal da Generalitat e abandonando tranquilamente, incluso o exercicio do poder autonómico. Só houbo unha morna celebración festiva, unha representación dun paso máis no procés que nunca se culminou. Todo foi un así coma quen. Por iso o desconcerto, a división e o silencio frustrado dos secesionistas. Probablemente asistiremos á utilización destes argumentos cando o president da Generalitat e os seus consellers teñan que se defender ante os tribunais da desaforada acusación de rebelión por parte do fiscal xeral, por certo, máis do Goberno ca do Estado.

Seguir lendo

Publicado en Política | Etiquetado , , | Deixar un comentario