Economía: Turismofilia e turismofobia

Economia.jpgPor primeira vez en moito tempo o turismo foi obxecto de debate. As filias e fobias, que tradicionalmente nos identifican en tantos e tantos eidos, trasladáronse tamén a un sector que parecía protexido de toda crítica. Nos últimos veráns xa comezaramos a decatarnos de que o acceso a certos lugares non podía ser indiscriminado. Primeiro, as Cíes; logo, entre outras, a praia das Catedrais, e a elas iranse sumando os distintos espazos nos que o reclamo supere a súa capacidade de acollida. Galicia non é orfa de lugares impactantes e sabemos que o turismo ten tanta capacidade para conservar o patrimonio como para destruílo. Non son poucos os lugares que están restaurados na actualidade grazas a que o turismo xustificaba que se gastase neles. O patrimonio cultural sempre tivo unha defensa relativa, e foron os posibles beneficios turísticos os que axudaron a aunar vontades en torno á necesidade de conservar e mellorar o noso patrimonio natural, arqueolóxico, arquitectónico e artístico. Daquela, viva o turismo que coida aquilo do que goza!

Pero o turismo tamén se desmanda, porque tamén está sometido ás leis da física, en especial ás relativas á capacidade dos lugares. Como irmandar o goce co coidado? Como protexer o camiño de Santiago dos seus usuarios? Como evitar que os autobuses e os coches rocen a Ribeira Sacra a machadas neumáticas? Como ocasionar o menor impacto posible nas dunas, fragas, lagoas e demais contornas naturais que necesitan repousar do turismo? O turista ten a falsa impresión de que o gasto que fai xustifica a desfeita que produce. Seguir lendo

Advertisements
Publicado en Economía, Uncategorized | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

DOMINGO 24 de setembro. XXV do Tempo Ordinario

1024px-2005-11_stempeluhrA PALABRA. Mt 20, 1-16

Naquel tempo, díxolles Xesús aos seus discípulos: “Porque o Reino dos Ceos se parece a un propietario que saíu pola mañá cedo a contratar xornaleiros para a súa viña. Axustou con eles o xornal dun denario e mandounos á súa viña. Saíu outra vez á media mañá e atopou outros sen traballo na praza. E díxolles: “Ide vós tamén á miña viña, e dareivos o xusto.” Eles foron. De novo saíu polo mediodía, e pola tarde, facendo o mesmo. Mais aínda volveu saír á tardiña, e atopando outros parados na rúa, díxolles: “Mais, que facedes aquí, todo o día sen traballar?” Eles responderon: “É que ninguén nos contratou.” El díxolles entón: “Ide vós tamén á miña viña.” Anoitecendo xa, díxolle o dono da viña ao administrador: “Chama os xornaleiros e págalles o xornal: empézasme polos últimos e acabas polos primeiros.” Chegan os da derradeira hora e dálles un denario a cada un. Cando chegaron os primeiros coidaron que lles darían máis, mais tamén recibiron cadanseu denario. Ao recibilo, murmuraban contra o propietario: “Eses, os derradeiros, traballaron unha hora só e trátalos igual ca nós, que aturamos o peso e a caloraza do día.” Mais el replicoulle a un deles: “Amigo, non che fago ningunha inxustiza. Non axustamos un denario? Pois colle o teu, e vaite. E logo, se quero darlle ao último igual ca a ti, non teño dereito a facer o que quero co que é meu? Ou é que ti ves con mal ollo que eu sexa bo?” Así, dese mesmo xeito, os últimos serán os primeiros, e os primeiros serán os últimos.”

A CLAVE. Marisa de Corme

Esta para min é a parábola das limitacións persoais. O dono da viña vai chamando ao longo do día a diferentes obreiros. Chámaos non segundo o horario da viña, senón no momento en que cada un deles está disposto para traballar. A lóxica capitalista non é así, claro. Na lóxica do capital temos que estar todos a traballar a primeira hora: cando a oficina abre, cando a fábrica arranca,… “O traballo non espera polos traballadores” dicía meu pai. Son os traballadores para a empresa e non ao revés. Seguir lendo

Publicado en boa nova | Etiquetado , , , , , , | Deixar un comentario

Editorial: A inacción máis letal

Portada.jpg

O presidente do goberno español ten unha acreditada e recoñecida capacidade para xogar cos tempos. Ese xogo, no seu caso, consiste en non mover ficha nin botar carta diante dun problema, por grave que sexa, á espera de que o problema se aburra, se erga da mesa de xogo e abandone o escenario. E, así, problema resolto.

E, por veces, resulta. Efectivamente, estamos no tempo diso que chaman a posverdade. O que importa non é a realidade obxectiva dos feitos, senón o que se conta deles, o que se traslada aos medios, o “relato” que se constrúe. Se o “marrón” dos refuxiados xa non ocupa nin media liña das portadas, quere dicir, para os efectos que realmente importanlle ao gobernante que toque, que o problema está superado, eclipsado por Cataluña, o islamismo ihadista e o aluvión de contratos precarios que retocan as cifras do paro. Seguir lendo

Publicado en Editorial | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

O peto: Da memoria á esperanza. Pesqueiras

IMG_5027.JPG

O 13 de agosto presentamos o libro Da memoria á esperanza. Pesqueiras, do que son autor xuntamente cos veciños e veciñas da parroquia. Foi na igrexa románica de Pesqueiras, Chantada, somerxida no espazo privilexiado da Ribeira Sacra.

Os templos románicos son como unha parábola do que pode ser unha vida, unha comunidade cristiá.

Os templos románicos son sinxelos, sen excesos na súa planificación e alzado. Símbolo dunha persoa ou comunidade simple, nunca excesiva nin en palabras, nin en dogmas, transparente, sen simulacións que tanto danan as persoas e a convivencia entre nós. Un mundo sinxelo sería un mundo salvado, curado. Unha Igrexa sinxela, centrada no esencial, o Evanxeo, sería unha Igrexa salvada, curada e capaz, tamén, de curar. Seguir lendo

Publicado en O Peto Común (antes de Sto. Antón) | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

O trasno: Estamos pirrados

 

No 280 a.c o rei heleno Pirro librou a batalla de Heraclea contra a nacente Roma. Pirro foi o vencedor, usando impoñentes elefantes. Pero con tan devastador número de baixas que o tal Pirro sentenciou: “Outra vitoria coma esta e terei que volver soíño á miña casa”. Alguén no PP debe – ou debería- estar lamentando a famosa campaña contra aquel novo Estatut votado por todo o pobo catalán, incluído o boicot ao cava e outras envelenadas ocorrencias. O nacionalismo español extremista conseguiu unha vitoria pírrica contra o nacionalismo catalán razoable que procuraba un novo encaixe da nación catalá no Estado español. O elefante foi o Tribunal Constitucional.

A partir daquela todo se foi deixando, como procurando o peor dos escenarios. Esa proposta do PSOE dunha comisión plural de expertos -que estará capada de inicio se non participa o nacionalismo das nacións periféricas- tiña que estar agora presentando resultados, despois dunha cabal discusión de anos sobre a reforma constitucional. Pero non hai nada. Coma nun páramo cospedálico. Seguir lendo

Publicado en O Trasno | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

O fachineiro do referendo: Vaia papeleta!

papeletaNon sei se a querida lectora e o querido lector viron a papeleta do referendo de Cataluña. Paga a pena, porque nesas breves liñas é doado adiviñar a sensibilidade que alí existe cara o asunto lingüístico e tamén é imposible non establecer comparación coa ausencia desa mesma sensibilidade que temos por aquí.

Á parte do catalán e o castelán, a papeleta contén unha terceira lingua: o aranés.  E de quen vén sendo? Pois é unha lingua románica, coma a nosa, que do outro lado dos Pireneos se chama occitano. Pero en territorio francés néganlle a oficialidade que si lle recoñece o pobo catalán no seu Estatut (e ademais de oficial é de uso preferente no Val de Arán). Así van poder optar entre oc e non. O oc é o xeito de dicir si desta lingua do sur de Francia, a langue d’oc, fronte á do norte a langue d’oil, de onde procede o oui francés actual. Seguir lendo

Publicado en O fachineiro | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Crónica da XL Romaxe. Corenta anos de Romaxe: tempo de botar a vista… adiante!

Romaxe XL

Preparar un aniversario sempre resulta ilusionante. Un balconciño aberto a un ano máis, unha esperanza, un impulso nas vellas angueiras… Con ese degoiro comezamos xa hai meses a preparar a Romaxe corenta, ou XL: grande polo número, grande pola traxectoria, grande polas gañas de seguir a reencontarnos cada setembro corenta veces máis.

 O lugar, elixido a mantenta

Traervos a Vigo e elixir un sitio que volo mostrase espido fronte ao mar era obrigatorio. Porque somos industria, tráfico, comercio e présas. Pero tamén somos montes, regatos e mar. Beade cumpría ese requisito, pero non era o único sitio posible: o monte Alba, o de Coruxo, o Galiñeiro, o Vixiador, o monte dos Pozos… Vivimos nun castro rodeado de miradores dende os que ollar cara ao horizonte que revela sempre a silueta das Cíes, e non podíamos deixar de compartir iso convosco.

Moita xente colaborou e tamén moita lembramos Seguir lendo

Publicado en Crónica, Romaxe | Etiquetado , , , | Deixar un comentario