Entrevista: “Espazo das familias”, o legado de Antonio Gandoy

 

Nunha clara mañá de primavera achégase Irimia ao nº 9 da Garaballa de Arriba, en Lugo, onde tiñamos concertada esta entrevista para coñecer a actualidade do programa “Espazo das Familias”, promovido pola Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy”. Alí agárdannos atentas, sorrintes e faladeiras Puri Fernández e Luísa Rey. Tamén nos acompaña Ermitas Fernández, que fora durante moitos anos a directora de “Preescolar na Casa”. A entrevista desenvólvese arredor da mesa de reunións. As fotos de eventos sinalados de Preescolar na Casa e de Antonio Gandoy seguen penduradas nas paredes. Foi unha unha longa conversa, na que as ideas se entreteceron e completaron. As preguntas son de Irimia e as respostas de Puri e de Luísa de maneira conxunta.

Como empezastes o programa Espazo das Familias?

O proxecto xurdiu cando rematou a Fundación Preescolar na Casa, alá por novembro de 2012. Doris e Puri eramos as que quedabamos aquí e tiñamos ganas de acabar canto antes e marchar, cansas das tensións xeradas no proceso de cese da actividade de Preescolar na Casa. Pero un día, falando co administrador concursal, preguntámoslle que ía pasar con todo o que quedaba aquí: os libros, material, todo… E díxonos: “Iso non vale nada; ninguén vai poxar por iso; acabará nun contedor de lixo”. Como imos deixar que acabe todo nun contedor? Non pode ser! Que facemos? Pareceunos que a única solución era montar unha asociación para recoller todo o legado material e inmaterial que queda de Preescolar na Casa. Para iso falamos, en primeiro lugar, con Luísa e outra xente, que nos axudou a poñer en pé a Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy.

Que é o que pretendedes, cal é a meta que compartides como asociación? Seguir lendo

Publicado en Entrevista ou páxinas centrais | Etiquetado , , , , , , , , , , , , , , , | Deixar un comentario

Rumores de esperanza: festas polo orgullo homosexual

Rumores de esperanza (1).jpgMentres escribo isto, están a celebrarse as festas polo orgullo homosexual. Os que temos uns poucos anos non podemos deixar de abraiar co moito que cambiamos de mentalidade neste tema. Ser homosexual ou lesbiana hai uns anos era algo que había que ter agachado.

Agora os mozos e mozas que non utilizan a maneira de amar convencional saen á rúa e fan unha festa que semella moi divertida. E no medio da festa tamén hai cristiáns. Porque hai xente que ten que saír do armario dúas veces. Coma cristián e como homosexual ou lesbiana.

Aconséllolle a quen lea isto que dea unha volta por páxinas web coma crismhom.com, onde atopará unha gran cantidade de información e ligazóns interesantes que abren a diversidade, tamén na Igrexa. Porque se hai algo do que teriamos que estar orgullosos e orgullosas, é da diversidade. Seguir lendo

Publicado en Rumores de Esperanza | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

O peto común: Alfonso Zulueta

 v15j4608

Achegándose aos 100 anos, finou Alfonso Zulueta de Haz. Que gran persoa! Chegaba á miña casa con caixas de libros: oracionais en galego, Novo Testamento en galego, biblias en galego, libros de teoloxía en galego… Pedíame que os repartise entre os curas da zona, e tal facía. Mágoa que case sempre quedaban esquecidos nos andeis das sancristías.

Presidente do Consello da Cultura Galega, da Fundación Penzol, Galaxia, creador da Asociación Xoán XXIII…, sempre desde a súa fonda militancia cristiá. Seguir lendo

Publicado en O Peto Común (antes de Sto. Antón) | Etiquetado , , , , , , , | Deixar un comentario

Dando pasos cara a Romaxe XL

Foto 2

Benqueridas Irimegas e irimegos:

Pois si, prácenos comunicarvos que a romaxe XL xa  está en marcha.

Dende o domingo 16 de outubro pola tarde, un grupiño de xente procedente das comunidades do Cristo da Vitoria, as comunidades HOAC de Vigo, o centro xuvenil Abertal e algúns representantes da xunta directiva de Irimia vimos traballando para ir facendo realidade a celebración da romaxe vindeira, que levará por lema “Andaina de Pobo e Fe”. Seguir lendo

Publicado en Romaxe | Etiquetado , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Deixar un comentario

Pingas de orballo: Avelino Pousa Antelo

avelino-pousa-antelo-mero-bandeira-republica-galega

AVELINO POUSA ANTELO

       “Moitos calan, mercenarios pasivos, pasmados, vendo pousar o aire nas ás dunha bolboreta.

O noso compromiso está na honra de ser, estando en pé e no orgullo de nós, esixindo o que é noso!”.

Avelino! Custa asumir, a pouco que miro para atrás, a aceptación da lembranza de Lucho do Peto, de Ave -o líder dos “Jabatos” (que era aquel primeiro grupo musical que formou nos anos en branco e negro) e O Avelino, o noso amigo, que se foi hai case un ano silandeiro polos eidos das nostalxias, por mor da idade, do tempo que nos lembra sermos caducos e efémeros, ese tempo común que esvae por entre o silencio. Seguir lendo

Publicado en Pingas de orballo | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Ler para camiñar: Crónicas de la América profunda

joebageant

O libro de Joe Bageant axuda a comprender o que está a pasar en EE UU. O resto do mundo pregúntase se é o mesmo país das universidades máis prestixiosas, o que emite a metade dos títulos universitarios, copa os Nobel e estrea películas inesquecibles. Se é tamén o que devora o planeta e consome doses masivas de comida lixo, fundamentalismo relixioso e racismo supremacista.

Bageant foi fillo do Medio Oeste e por iso é quen de describilo dun xeito tan aterrador coma divertido, identificándose coa xente, cousa que non fixeron os demócratas liberais. Retrata os brancos pobres, “xente embrutecida, endebedada, fundamentalista cristiá e amante da caza, pero sen cartos para medicinas, que defende o estilo de vida americano e co seu voto decide o destino dun mundo que nin coñecen nin comprenden”. Seguir lendo

Publicado en Ler para camiñar | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

O Trasno: Ramiro Pouso, meu amigo

Foi unha vidiña rexa, contra os elementos, co temporal sempre de proa. Fóisenos, fóiseme Ramiro, o meu mestre mariñeiro, amigo e patrón. Foise un tesouro deses que ten Galicia e que, inexplicablemente, poucos saben apreciar. Quizais porque, de tanto darse, non teñen prezo. Foise con el moito da grande aventura dos homes do mar de Galicia nos sesenta, nos setenta. Vaia por todos eles!

Mariñeiro e contramestre nos sete mares. Nos imposibles. Unha épica por contar. Foise con el a cartografía mental do fondo da ría do Son. Seco a seco, baixo a baixo, laxe a laxe. Todos os nomes. Os nomes todos. E foi un agasallo inmenso compartir a súa amizade, xunto coa de Filucha, compañeira e coidadora sempre. E todo grazas a Irimia. Só por iso xa pagaría a pena. Fixémoslle un enterro emocionados, conmocionadas. E lémoslle isto para dicirlle deica logo… e boa marea.

Daniel López Muñoz

 

As mans de Ramiro Seguir lendo

Publicado en O Trasno, Uncategorized | Etiquetado , , | Deixar un comentario