Boa Nova. Domingo 19 de Febreiro de 2017. VII do TEMPO ORDINARIO

A PALABRA. Mt 5, 38-48

Naquel tempo, dixo Xesús aos seus discípulos: «Tedes oído que se vos dixo: Ollo por ollo e dente por dente. Mais eu dígovos: non volvades mal por mal. Ao contrario, se alguén che dá un lapote na túa meixela dereita, preséntalle a outra; a quen queira preitear contigo e che leve a túnica, déixalle ir tamén o mantelo; a quen te obrigue a camiñar con el unha milla, acompáñao dúas. A quen che pide, dálle; e non te vires de costas a quen che pida emprestado. Tedes oído que se vos dixo: Amarás o teu próximo e aborrecerás o teu inimigo. Mais eu dígovos: amade os vosos inimigos, e pregade polos que vos perseguen. Así seredes fillos de voso Pai que está no ceo, que fai saír o seu sol sobre malos e bos, e chover sobre xustos e inxustos. Porque, se amades os que vos aman, que recompensa ides ter? Non fan o mesmo os recadadores de impostos? E se saudades “soamente a vosos irmáns, que facedes de máis? Non fan outro tanto os pagáns? Daquela sede bos sen exclusivismos, coma o voso Pai celestial é totalmente bo.»

A CLAVE – Marisa de Corme 

Simone Weil di que a alma humana continuamente se ve modificada nas súas relacións pola forza. A forza converte ás persoas en cousas: fai cadáveres, rebaixa, cega, petrifica a alma. Cre que a forza é o centro da Historia, o seu único heroe, pois ninguén se subtrae a ela. Todo o que, no interior da alma e nas relacións humanas escapa ao imperio da forza é amado, pero sabe que está en perigo de extinción. Non é posible amar e ser xustos si non se coñece ata onde chega o imperio da forza. Non hai que vivir ao seu abrigo, nin admirala endexamais, nin odiar aos inimigos, nin desprezar aos desgraciados. Seguir lendo

Publicado en boa nova | Etiquetado , , , , , , | Deixar un comentario

Editorial: A xente

De maneira reiterada escóitase o mesmo, unha e outra vez, cando falan voceiros e creadores de opinión: “os partidos deberían falar menos deles mesmos, das súas liortas internas, ou das súas confrontacións estériles ….e falar máis dos problemas da xente”.

E o caso que os  famosos “problemas da xente” parece que certamente non se tratan demasiado. Non se sabe moi ben se é que eses “problemas da xente” non son os que lles preocupan ás forzas políticas, ou se eses “problemas” son máis grandes ca as súas capacidades, ou, quizais, se non pasará que xornais, televisións e xornalistas o que procuran é precisamente meter o dedo nas feridas, poñer o foco no sangue e o morbo e facer moito ruído para que o que lle chegue á cidadanía como “noticia política” sexa esa rifa e discordia permanente entre partidos e intrapartidos. Seguir lendo

Publicado en Editorial | Etiquetado , , | Deixar un comentario

O fachineiro de Rosalía: Profeta en Noruega

Dentro de unha semana, o 24, fanse 180 anos do nacemento de Rosalía de Castro. Todo o que se puidese dicir dela nesta columniña sería ridículo se se quixer ponderar a dimensión que ten na cultura universal, así que imos aforrar o esforzo. O que si quere aplaudir o fachineiro é a iniciativa de poñerlle ao aeroporto de Santiago o nome da figura máis importante da nosa literatura. A estas alturas só cabe pensar:  E como non se lle ocorreu a ninguén antes? Pois xa se lles ocorrera aos noruegueses, ao lle dar dar o nome de Rosalía a un avión da súa frota -como fixera o Castromil cos autobuses, todo hai que dicilo-.

A compañía aérea Norwegian pasea a foto e nome de Rosalía por todo o mundo. E tamén os de Clara Campoamor e Gloria Fuertes. Esta sensibilidade casa moi ben coa personalidade de Rosalía, unha feminista antes de que se inventase tal termo e existise tal movemento. Ela foi  atacada pola súa condición de escritora, cando todo o máis que podía escribir unha muller eran poemas folclóricos. Porén,  resultaba inaceptable que os  seus versos cuestionasen o sistema económico, xurídico, o papel feminino ou a se interrogase sobre asuntos metafísicos. Que ben que chova miudiño pola banda de Oslo e pola banda de Lillestrøm!

A.Q

Publicado en O fachineiro | Etiquetado , , , , , , , , | Deixar un comentario

Pingas de orballo: A señora Carme

Soaron os sinos en Xanceda. A campá pequena deu de mañá cedo trinta e tres badaladas, logo unha e outra, para rematar na primeira volta soando a máis grave unha soa vez. E así unha outra xeira, outra vez, dúas veces. Agora xa só soan os ecos no medio do silencio, son golpes lentos que se espallan na distancia, dous lentos de son agudo e un de son máis grave, claves de entendemento para saber que foi  unha muller. Repaso a xente maior. Saio e vou á taberna, alí pregunto. Foise a señora Carme, leva noventa e oito anos vividos. Polo tempo que viviu, calquera asinaba. Ultimamente estaba moi acabadiña, case non falaba. Era moi boa e sabemos da enorme paciencia que tiña, enorme erudición da paz, da calma e do sosego, de non parar, da perseveranza  e da firmeza, de escoitar prudentemente, de deixar que os froitos madurezan ata pulverizar as iras e reparar as dores. Seguir lendo

Publicado en Pingas de orballo | Etiquetado , , | Deixar un comentario

Xente d’eiquí: Lois Ferradás, educador de educadores

ferradas-1

Recentemente xubilado do mundo do ensino e xa iniciado noutras andainas, conversamos con Lois Ferradás para percorrer unha vida que reúne elementos únicos; velaí atopamos un neno de aldea; un mozo que estuda maxisterio convencido de que a profesión melloraría as persoas; un mestre que renacía mestre a través de Preescolar na casa, de Nova Escola Galega ou das Galescolas; un formador de futuros docentes na Universidade de Santiago. Alén diso, está detrás unha persoa natural, achegada e comprometida en diferentes causas e colectivos, entre os que ten a sorte de se atopar Irimia.        

Que queda do Lois neno, da túa infancia, da túa escola?

Fun un neno de aldea, dunha familia de labradores, con pais, irmáns, avós e veciños. Aquela vida, coas súas carencias e limitacións, pero tamén cos seus valores, marcoume fondamente. Vivir en sintonía cos ciclos da natureza, ter abondo co básico, sentirse parte dunha comunidade coas súas normas… son aprendizaxes para toda a vida. Antes de entrar no seminario, con 11 anos, fun a unha escola unitaria. Eramos moitos nenos e nenas de 6 a 12 anos, tiña mobiliario vello e non adaptado aos máis pequechos e non era moi interesante; a mestra era unha persoa seria, e o mellor eran os recreos, despois de tomar, con gusto, unha cunca de leite quente e de ila lavar ao cano dun lavadoiro próximo. Recordo que a mestra era unha persoa respectada na aldea e que aquela escola deume a base para proseguir con soltura os meus estudos posteriores.

Por que decides enfocar a túa vida ao mundo do ensino? Que recordas dos inicios? Seguir lendo

Publicado en Xente d’Eiquí | Etiquetado , , , , , , , , , , , | Deixar un comentario

Falando da lingua

falando-da-lingua-1

Estoutro día pasounos un detalle… Despois de facer a lista das comidas da semana, fomos ao supermercado que está á beira da nosa casa para facer a compra. Cando lle tocou a hora á carnicería, pedímoslle ao carniceiro, que non era o de sempre, todo o hai que dicir, que nos puxese un anaco de xarrete, por aí medio quilo, e… mirounos cunha cara como se lle tivese medo ao becerro que tiña espezado na neveira…

– Anaco…, como…

– Pois máis ou menos de medio quilo…

– Ya…, pero como de anaco…

– Un cacho, ho, un pedazo…

– Y de que me dijo, de esto…? -indicando una cinta de raxo…

– Non, raxo, non; xarrete…

– Tienen que perdonar…

– Un anaco deste… -dixémoslle, indicándolle un anaco de becerro que tiña despezado na neveira…, a través do cristal. Seguir lendo

Publicado en Falando da lingua | Etiquetado , , , , , , | Deixar un comentario

Rumores de esperanza

Este ano sentín especialmente non poder ir á festa do lume. Digo que especialmente porque era en Sobradelo. Houbo un tempo na miña vida no que esa foi a miña parroquia de referencia. Era unha comunidade moi xeitosa. A xente era moi acolledora e ben que o notamos na Romaxe no Xiabre, en Vilagarcía. Lembro con cariño o coro de señoras que cantaban na misa de doce dos domingos. “As chicas de oro” se autodenominan. Lembro unha catequese con bastantes pícaros que estaban ben a gusto. Lembro a implicación da parroquia con Cáritas. Alí está a casa de San Cibrán, que é un lugar cheo de esperanza para quen o precisa. E tamén lembro a Don Daniel. Un cura pequeniño, cheo de bo corazón e entrega á súa xente. Non é destes curas tremendos que arrasan pastoralmente. É un home sinxelo, do seu pobo, que ten a grandísima capacidade de saber acompañar. 

Eu coido que as comunidades parroquiais deben ser iso. Lugares de encontro sinxelo e aberto. A Igrexa debe fuxir de despachos sacramentais e camiñar cara a comunidades que camiñen unidas nas diferenzas. Ser cachiños do reino de Deus na terra. Rumores de Evanxeo. Rumores de esperanza.

Xan Guillén

Publicado en Rumores de Esperanza | Etiquetado , , | Deixar un comentario