Desde os campos de refuxiados de Lesbos (III)


4 de febreiro

Máis da metade da xente vén en “familias”. Nunca as dividimos e imos completando os sitios por familias enteiras. Unha familia tiña que abandonar o barracón antes das dez e non  daban saído. Só quedaban eles. Asomeime á porta e vin un home, deitado no chan, entre as mantas aínda. Eran oito nenos, unha nena, tres mozas, dous homes, unha “avoa” e… un home novo, eivado; tiña as pernas ríxidas e levábano en cadeira de rodas. Viñan de Afganistán.

Adivíñanse diferenzas económicas entre familias. Estes semellaban pobres. Tiñan moita roupa a secar. Os nenos e a nena, coma todos nos campos: xogando ou querendo xogar. Tiñan bastante catarro e mocos. Despois foi poderosa a imaxe de ver saír aos dezaseis da familia, empurrando a cadeira, termando dela nunha costa pina que hai na saída, e perdéndose entre a xente. Así cruzaron na lancha. Así collerán o ferry. Así… Dous dos nenos choraron pois querían levar os triciclos. Démoslle caderniños con figuras para debuxar, pero non lles convenceu moito o troco.

En familia viaxan, creo eu, máis das tres cuartas partes da xente. Logo están algúns mozos que van sós ou con compañeiros. E tamén algúns homes de mediana idade. E algunhas mulleres novas que vexo con amigas ou irmás.

Sábado, contra ás once da noite. Chega unha familia siria: pai e nai como de sesenta, tres fillas ben vestidas e unha avoa, tamén en cadeira de rodas. Aspecto acomodado. De feito non sei como chegaron ao campo. Mentres as mulleres se acomodaban no barracón, o pai púxose a fumar cabo miña e ofreceume un cigarro. Xa non fumo, antes fumaba, pero deixeino pola saúde, díxenlle. Riu un anaco: O que nos está matando a nós son as bombas, díxome el.

 

6 De febreiro

Hoxe é sábado. Estarán a celebrar a Festa do Lume en Bergondo: un luxo de encontro que teño presente.

Como cheguei cedo do campo de Eftalou, aproveito para escribir. Cando estaba nacendo Sabela escoitábase bastante unha canción que dicía: cuando tu me dejaste, la ventanita del amor se me cerró. Sempre me pareceu bonita esa imaxe. Segundo o meu sentir, tamén é certo que moitas moitas veces, esa xaneliña ábrese, permanece aberta; por moitos motivos, aínda que sempre relacionados con algo que te enche todo. O caso é que eu debo tela aberta, pois sendo as cousas moitos días semellantes, sempre teño algo que dicir, que tirar para fóra. Hoxe entráronme tres cousas pola ventanita:

  • Téñoo aínda máis dificil por ser muller, pero gustaríame acompañar en toda a súa viaxe, ata o punto de chegada, a algunha familia destas, que teñen dificultade física e que inician a súa andaina.

Comentábame así unha das tantas voluntarias encantadoras coas que compartes. É médica. Pero díxome que aquí está como voluntaria xeral. Alá traballa como especialista nun hospital. Polas noites en Moria non hai asistencia médica. Daquela, na súa quenda, colle o fonendo e o aparato da tensión e atende, se se presenta, algunha emerxencia. Antonte derivou a unha muller en ambulancia ao hospital.

Resoáronme moitas veces as súas palabras, o seu desexo. Unha persoa que está aquí nas súas vacacións, que fixo o esforzo de vir, instalarse e comezar axudar, pero á que toca o aguillón. Mal que ben, ata aquí chegaron: agora continúa o incerto e duro do seu éxodo. Ela quere ir tamén máis aló. Sublime.

  • Antonte tocábame a quenda de doce da noite ata as oito da mañá no campo de Moria. Despois, ese mesmo día, volvía tocarme ás tres da tarde ata a unha da madrugada. Había pouca xente. Non se esperaban arribadas: mal tempo tanto no mar como en terra; había folga de ferrys; e a fronteira de Macedonia estaba pechada. Dixéronme os compas: hai sitio no campo; queda a durmir aquí agora pola maña ata que veña a xente da tarde.

Fíxeno. Deiteime as nove da mañá nunha liteira onde dorme a xente, cunhas mantas que collín limpas. Todo de ACNUR. Aínda que adormecín, estiven moito tempo meditando e agradecendo. Sentíame moi contento de estar durmindo alí, nese espazo agora baleiro, pero tantas noites ocupado por varias familias sirias, iraquís ou afgás. Moi feliz, moi irmán, un luxo.

Cantábame tamén o de omnia sunt communia, que temos anunciado ás veces e no que tanto creo, así como un lema que levan na camiseta unha xente dun pais nórdico: you are me.

refuxiados Moria

  • Hoxe tocoume preto da praia de Eftalou, a dez quilómetros de aquí. Fun cunha compañeira de Irlanda e outra de Cataluña. O campo estaba baleiro. As anteriores estiveran limpando a praia e deixáronnos un par de cúteres por se queríamos facer o mesmo. Eran as tres. Ía un vento frío, pero soportable, que ovellaba o mar. A visibilidade era tan boa que se vían os edificios na costa turca. Collemos bolsas de plástico e luvas e comezamos a camiñar. Ao principio pola estrada, por se tiñamos tempo de chegar ata o “cemiterio” de chalecos. Pero acabamos centrándonos en dúas praias a carón do campo. Foi un paseo moi agradable e podíamos levar unha conversa en inglés.

As praias son coídos, sen area. Non estaban moi sucias de cousa miúda, pero si de restos de desembarcos. Lanchas de goma e algunha de madeira, desfeitas.

Centrámonos nunha de goma e, sen máis, tiramos de cúteres e veña facela anacos, pois non a dabamos movido, pola area e pedras que tiña dentro.

Tiña o seu aquel esta situación tan nova: esnaquizar unha lancha de goma, na que terían viaxado unhas cincuenta persoas refuxiadas,(a saber por onde andarían agora! ) e que quedou abandonada ou afundida nunha praia fronte a Turquía. Fixemos a metade do choio, pois anoitecía.

Ás seis chegou o coche a recollernos. Comigo veu Siobhan, (cunha raia enriba do “a”), cuxa nai, que fala gaélico, sabe a diferenza de son se leva a raia ou se non). Cheguei á casa e a dona, que nunca nos fala, pero que ten detalles de nai, deixáranos na mesa da cociña un pratiño cuns anacos de doce de marmelo e outro con figos. Nós sempre deixamos a chave do piso posta na porta por fóra. Como ten que ser.

Tres imaxes. Non é todo, pero é algo.

Seguímonos falando.

Alfonso Mascuñada

 

INFORME SOBRE ACHEGAS SOLIDARIAS

Antes de marchar a Lesbos abrín unha conta en Caixa Rural para que quen quixese fixese achegas, que eu entregaría alí co mellor coñecemento que poidese ter. Ao regreso cancelarei a conta.

Amáis diso, algunha Comunidade e algunha xente entregárame diñeiro en efectivo, antes de abrir  eu a conta.

———————————-

RECOLLIDO:

Na conta aberta en C. Rural:   4.746 euros.

Recibido en man:                     4.502  euros

Xuntouse en TOTAL                 9.248 euros

 

ENTREGAS QUE FIXEN:

Starfish Foundation.………………………………………………1.500

The HopeCenterElpis…………………..……………………….1.000

Tea Tent Better Days for Moria..………………………        1.000

MaterialCampo refuxiadas de Idomeni e Pireo…          1.250

Campo de Refuxiadas Pikpa de Mitylene…………………1.500

The Bristol Skipchen.…………………………………………….1.000

Coexistentia and Comunication in Aegean………………….500

Dirty Girl  of Lesbos…………………………………………….   1.300

Gastos bancarios………………………………………………………98

Axuda viaxe volta Alfonso…………………………………………100

TOTAL…………………………………………………………………9.248

Nota da redacción: Estas crónicas foron escritas polo noso 
colaborador Alfonso Mascuñada durante a súa estancia como 
voluntario na illa de Lesbos. O campo de Moria e outros campos
que cita son os que, algo mais dun mes despois, e tras o vergoñento
acorto entre a UE e Turquía, son noticia nos medios, convertidos
desta volta en campos de concentración controlados pola policía,
previos á deportación dos refuxiados.
Advertisements
Estas entrada foi publicada en Crónica coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

One Response to Desde os campos de refuxiados de Lesbos (III)

  1. Atopo en internet que Arabia Saudí e os Emiratos néganse a coller refuxiados. De Israel nin mentalo, tabú e antisemitismo, coma se os outros non foran semitas. Pero alguén financia esta desfeita e se aproveita dela. Tamén atopo noticias de bonbardeos israelies sobre Siria e Líbano relacionados co caso. E Turquía aproveita para mallar nos kurdos, por outra banda “amigos” de “occidente”. Mentres, a nosa prensa di a toda plana que “Europa se desangra”.
    Pero claro, non se pode racionalizar nada pois cáenche paus enriba a eito por toda a parte. O caso e estar caladiños, creer no que non contan e veña procesións, futbol e touros. Un, que pensaba que era cousa de outro século ou de outra galaxia!.
    En fin, xa me dou por fichado.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s