Pingas de orballo. Agustín Fernández Paz


Lembro cando, estando na Habana, dixo: “…A música éche moita arte xunta, capaz de facer que volvamos ao camiño e erguer os corazóns”. Foron unhas verbas que pronunciou, así de paso, cando baixabamos do escenario da Casa de Rosalía de Castro, na capital cubana, no ano 2008, febreiro, na Feira do libro. Alá foramos unha expedición galega moi limitada amosarnos copropietarios da honra e do orgullo, da homenaxe á nosa orixe e nación de procedencia, á nosa lingua. Feira do libro dedicada a Galicia, case nada! E foi todo un éxito, malia a maledicencia dos políticos da oposición, ao noso e ao bipartito, que naqueles tempos tiñan goberno e fixeron o imposible para desacreditalos coa ofensa e a mentira e, de paso, procurar réditos falsos nas urnas. Había un interese enorme no estranxeiro por coñecer as nosas esencias e existencias; iso era o importante. Artes e autores nesta volta, alá tan lonxe, dando a alma en charlas e concertos, con provisión de coñecementos e de lembranzas, memorias de dignidade e irmandade, mesmo de familias que alá estaban desde a noite dos exilios e da emigración e que cheguei a coñecer nunha emoción compartida en prantos. Emoción que transcendeu con Anisia e Neira Vilas, e máis xente, que foron testemuñas e embaixadores do noso naquel evento tan significado.Foto Pingas

Na feira, seguindo o programa, fixemos un acto literario e musical no Centro Cultural Rosalía de Castro. Había unha chea de rapazada, estaban de ensaio, vestindo faralás de lunares, traxes do máis castizo. Estaban a bailar pezas andaluzas entre resgueos de guitarras aflamencadas. Ambiente hostil para o que nós levabamos. Entón collemos a canción de “A Rumboia” (as pezas tradicionais son sempre moi agradecidas) e cantamos invitando a toda a xente, tentando involucrar na repetición daquilo de Federico Antón, Federico Antón, marcha mañana. Federico Antón, Federico Antón, para La Habana. Xa estaban no bote! Toda a xente aprendeu e mesmo bailaron ao agarrado. Debuxóuselles un sorriso na cara, un ánimo gozoso de brillo nos ollos, e estaban metidos na nosa fala, alí na Casa da Santiña, como chamaban os máis vellos a Rosalía de Castro, no Centro Cultural do seu nome. Un pasodobre galego e en galego deu entrada ás declamacións e relatos que despois viñan. Cantamos algunha peza máis, mesmo axudou o Suso de Toro –que soñou sempre ser vocalista dunha orquestra, e faino ben o condenado!- e o Xabier P. Docampo, festeiro maior da Chaira. O Agustín recoñeceu o valor da música para crear atmosferas marabillosas: a música é moita música! Reparaba no mínimo detalle, conciliaba con outros grandes comunicadores de emocións, como Paco Martín, Fina Casalderrey, Xabier Senín, Afonso Sanmartín, Andrés García Vilariño, X. Antón Cabarcos e, con especial contundencia, co Docampo: foron moitos anos de partillar múltiples soños, actividades que fixeron transcender o esforzo xeracional, tan intenso, por dar dignidade á Lingua e á Casa.

Era puntualísimo cumpridor das dietas, descansos e medicacións da prescrición médica. Sempre tiña saídas agudas para todo, como cando se escusou para marchar dun encontro de amigos e dixo que tiña que chegar a Vilalba en tempo, pois ía morrer Carrero. Toda a xente quedou coa incógnita nos ollos, como inquirindo algunha explicación máis precisa. Deuse conta e dixo: “Non, non, non vos é o que pensades, o tal Carrero é un porco cebado que temos na casa, da última rolada, que deixamos para o noso consumo.”

Tiña un gusto especial pola poesía e un namoro preferente pola poesía de Valente, veneración polo cómic e a banda deseñada, polas flores, sobre todo, as rosas. Cando ía a Vilalba, á súa casa, sempre lle levaba flores á mai –con eme, si, na Terra Chá, bilabial coma os bicos máis sentidos– e gustaba levar rosas en maceta, para plantar e que prevalecesen. Mirando para atrás, lembraba as andainas súas como reloxeiro en Euskadi e Barcelona, as conversas con Bernardo García Cendán, co que botaba grandes paroladas percorrendo tardes e rúas de Vilalba. Sempre soñaba con volver durmindo nas lonxincuas noites do alén entre os fríos da distancia. Percorremos amigos comúns mesturados con fadas e trasnos para entrar xuntos nos corredores das sombras e, por veces, nas ausencias que nos doían. Botamos man dos panos para secar recordos, pero satisfeitos desa amizade que nos acrecentou ilusións e esperanzas. Esa que perdura, como todo aquilo que habita os nosos corazóns e que nos marcará os latexos dos días!

Baldomero Iglesias Dobarrio [Mero]

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: