In memoriam. Lembranza


Enchíao todo: os espazos, as distancias, os propósitos, as lembranzas, os camiños, as ilusións, as esperanzas, o tempo… Falo, ben o sabedes, de Xabier Puente Docampo e non me refiro soamente á súa presenza física, que era sempre desexada e moito de agradecer, senón tamén –e, se cadra, sobre todo- desoutra presenza sentida cando algún atranco non previsto empece ese proxecto que levades argallando desde hai algún tempo: O mellor será que chamemos a Docampo… E chamabámolo. E sabías que aquilo ía ter amaño e que ía seguir a súa marcha porque había quen sabía dar coa solución correcta, como era quen de dar sempre coa chave das noces.

E se tiñas a fortuna de estar onde el estaba e participar do que el participaba, sabías que o tiñas todo: a súa conversa intelixente, a sempre certeira e ben argumentada opinión coa que apoiaba as súas propostas, o humor enxeñoso e sabia comprensión cos que encamiñaba avinzas e contrastes…  Horas, se cadra, de ir sabendo de intencións e  proxectos sempre factibles para el por moito que a ti che parecesen dificilmente alcanzables. A enorme capacidade creativa da que sempre deu mostra e constancia infatigable coa que abordaba todo aquilo que pretendía, sempre para ben, facía que non lle fallasen nunca apoios, en especial os daqueles que máis sabían do seu talento: María Xesús e Daniel, na casa, Xosé Cobas, con quen tan cumpridamente se complementaba, e as súas moitas amigas e os seus moitos amigos, sabedores sempre do promisorio da viaxe na que nos iamos embarcar.Xabier-DoCampo-01

A honestidade insubornable do seu labor como mestre, na vangarda dos movementos de renovación pedagóxica e participando activamente no esperanzador esforzo de Preescolar na casa, na fundación e posterior desenvolvemento de Nova Escola Galega, en todas cantas campañas para a promoción da lectura e en beneficio do ensino público houbo (e moitas veces tamén nas que algúns dirían que non houbo), e a radio, o teatro, o cine, a prensa, os centos de conferencias por todo o país e por tantos países, os milleiros de encontros coas rapazas e rapaces dos nosos centros de ensino, os congresos… A valente aventura de Bloc –Revista internacional de Arte y Literatura Infantil-, a creación, viva e perdurable, de Prolingua… E a escrita. Se cadra, sobre todo a literatura. Sabendo facer con pé seguro o camiño que Franz Kafka indicou cando escribiu que a literatura é unha expedición á verdade para así chegar ao cume dese cordal polo que soubeches ascender como moi poucas persoas saben facelo. Escribindo porque, e son palabras túas, a escritura non é senón unha lectura que o escritor fai de si mesmo, xa que escritura e lectura son as viaxes que facemos ao lugar onde habita a verdade.

E sempre desde o amor. Amor aos teus, co teu País e, sobre todo, á túa fala natural porque –e volvo citar palabras túas-  “Do noso idioma, tiramos a esencia de nós: somos galegos porque falamos galego ou falamos galego porque somos galegos, que tanto ten. Pero se iso desaparece, tamén desaparecemos nós, xa nunca máis seremos o que fomos. Somos pacíficos e como tales queremos defender esta nosa lingua, non queremos ofender a ninguén, pero tampouco non queremos ser uns individuos inofensivos, incapaces de defender o que é noso, o que nos queren arrebatar e para o que pretenden reservar un trato racista: din que non nos eliminarán, só evitarán calquera contacto con nós e co noso idioma. O tempo é de loita, pacífica e incruenta loita, pero firme pelexa polo que é noso.”

Contabas que cando aínda eras un neno, na Chaira luguesa estiveras a piques de afogar nas augas do río Lea. Manuel María e mais eu –e supoño que moitas máis persoas- levabámosche a contra insistindo en que, coñecida a túa axilidade mental e física e dada a escasa entidade do citado curso de auga, era de todo imposible que tal suceso se producise. Pasou o tempo e unha tarde de verán en Outeiro de Rei, mentres ti observabas o decorrer da auga do Miño, díxenlle eu a Manuel: Creo que Xabier conta verdade cando fala do seu case afogamento no Lea. Ti e mais eu sabemos agora que posúe ese don dos escollidos que permite que poidan aparecer outras terras e outras augas e que se encarnen os soños todos

            E Manuel María dixo que si.

Hai anos, non sei cantos, fixera eu un escrito que alguén, tampouco sei quen, me pedira. Gardeino e quero rematar con el:

“Muiñeiro infantil de vellas fábulas, náufrago na lenda de auga do río Lea, pescador de tempos novos nas táboas de todos os escenarios, escultor de imaxes presentidas no cicel da palabra, soñador de soños espallados en almas que agroman, gaceteiro buscador da boa noticia que compartir, bebedor empedernido nas fontes dos longos saberes, navegante de inmensidades impresas na verdade, vencedor nas porfías do desalento, amador de mundos que aínda están a nacer, falador irredento, mestre, amigo, escritor, irmao.

Estou a falar, ben o sabedes, de Xabier Puente Docampo”.

Paco Martín

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s