Domingo 25 de Marzo. Domingo de Ramos


Imaxe boa nova_domingo de ramos.JPGA PALABRA. Mc 14, 1 – 15, 47

Faltaban dous días para a Pascua e os Ácimos. Os sumos sacerdotes e mais os letrados andaban buscando como collelo a traizón, para matalo. Mais dicían: «Durante as festas non é ben, porque se pode armar un rebumbio cando hai aquí tanta xente.» Estando Xesús en Betania, na casa do Simón o Gafo, recostado na mesa, chegou unha muller cun frasco de alabastro cheo de perfume de nardo puro, moi caro; rompeu o frasco, e unxiulle a cabeza. Algúns dos convidados comentaban indignados: «Mais a que vén este estrago de perfume? Podíase vender en trescentos denarios, e repartírllelos aos pobres.» E alporizábanse contra ela. Mais Xesús dixo: «Deixádea, por que a molestades? Ben está o que fixo comigo. Os pobres téndelos sempre entre vós, e podédelos axudar cando queirades; mais a min non me ides ter sempre. Ela fixo o que puido. Adiantouse a unxir o meu corpo para o enterro. Asegúrovos que onde queira que se anuncie a Boa Nova, polo mundo enteiro, falarase, para honra dela, do que acaba de facer.» (…)

A CLAVE

Marisa de Corme

En memoria de ella é o título dun ensaio de Elisabeth Schusler Fiorenza sobre hermenéutica feminista. Unha muller unxe na cabeza a Xesús. Na cabeza!! En Google só hai imaxes de “choronas” bicando pés, e iso que Xesús di: “Asegúrovos que onde queira que se anuncie a Boa Nova, polo mundo enteiro, falarase, para honra dela, do que acaba de facer”. Casualidade?

Este 8M as mulleres clamamos pola igualdade, tamén para acabar co secular silenciamento. A min quédame unha imaxe: ás portas da catedral de Donosti, un grupo de mulleres, medio espidas, berran “Munilla, deabrua zure bila!” (Munilla, o demo vén por ti!). Non puiden menos de rir saudosa e pensar en tantas mulleres mortas na fogueira ás portas das catedrais europeas (Xoana de Arco, Margarita Porete…), acusadas de bruxería, de ter tratos co demo (manda c…!), por querer facer valer o seu saber, por abrir camiños. A protesta destas mulleres sooume a exorcismo, a xustiza poética. É a puntilla a medos obsoletos, que fixeron moito dano a moitas mulleres concretas, pero que xa non nos magoan, porque estamos en pé. Os tempos son chegados: a xerarquía non nos pode seguir tendo medo. Somos nós, cos nosos corpos, as que estamos á porta. E non queremos entrar para sentar nun banco. Queremos que a xerarquía como xeito de goberno desapareza, que a Igrexa saia dos templos e se bote á rúa, ao noso lado, para curar e coidar. Queremos unha mesa de pan e viño compartido, sen tronos nin dominacións: unha auténtica ecclesia.

E quen pode poñerlle portas ao monte?

O Eco. A paixón dos Gabrieles

Christina

A roupiña lista, ben estirada na cadeira, para saír ben abrigado, o último repaso con colonia, facendo a raia no lado, o bico na porta, o bocata na mochila e aí vai o neno a comer o mundo. Por escudo, os mimos: da avoa, da mamá, do universo enteiro pendurado no sorriso aberto. A plenitude dos ollos vivos cheos de estreliñas cravóuseme no primeiro telediario, era o dun neno moi querido, feliz. Saíu correndo, pensando no seguinte xogo, a próxima falcatruada, os amigos agardando no sitio de sempre. Prendeu nas sombras agochadas que pelexan desde sempre contra a vida, prendeu nas envexas, na pequeneza, nas feridas purulentas da nosa estirpe. Como Xosé, foi guindado ao pozo. Gabriel pagou un crime que non cometeu. Volvéronse contra del os ollos brillantes, as risas como axóuxeres, os soños agromando e até a colonia que lle botara a mamá o denunciou. Quen te manda ser tan feliz, tan cumpridamente ledo, tan simpático? Quen te manda ser tan querido, procurado e agardado? Con que dereito andas por aí a rir e a cantar? Pensas que o mundo é teu? A sombra matina, a ferida fala e fai o que sabe, ferir, matar e tentar, con todas as súas forzas, apagar a luz.

A carón de Gabriel estás ti, están todos os nenos e nenas encoloniadas e violadas, aínda cos calcetíns novos postos, se cadra. Ti percorreches a fenda da ferida humana cos teus dedos, cartografando cada milímetro de dor, polas túas pasaron todas para adiantarte a facer en algures un refuxio seguro onde ninguén, nunca máis, poida ferir os nenos e nenas, un lugar tépedo onde, meu Señor, acolles a cotío seres de luz que arrecenden a Nenuco, mentres esta terra aínda non é segura para todos os Gabrieles do mundo. Aí estás Ti, anainando e bicando, sandando e resucitando, coidando, a salvo os teus anxiños.

Mais hoxe, albisco os teus ollos tristeiros: Cando vos dixen que deixásedes os nenos vir a min, non era para que viñesen así… Cando aprenderedes? E creo que choras. E Resucitar será chorar contigo?

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Subir ↑

%d bloggers like this: