Pingas de orballo: Na memoria de ENRIQUE DE COEO (I)


 Pingas de orballo

Falamos moito de Auschwitz e dos campos de concentración nazis, que quedaron como referente mundial da dor, da humillación, da vergoña que todas as guerras deixan tras de si.

Eses lugares que eran non só de privación de liberdade, senón de morte, de horror e castigo, escravismo, masificación, prantos e tanta dor que prevalece ruxindo en ecos perturbados.

Había tamén cascos de soldados, armas, bombas, xente en ringleiras agardando a morte, homes e mulleres encadeados no infeliz destino, na boca dos fornos e crematorios, na insolencia de tanto desalmado, no experimento do imposible! Ósos e cadáveres, miseria! Olladas perdidas naquel infinito que é ningures. Espazos con cortinas negras, fatais ausencias de cor, propios da desconfianza, do medo, da nocturnidade, da traizón. Ferros, perplexas resignacións que van dentro dos vagóns que os levan, ningún sorriso perdido ou tolo, tenrura nas olladas buscando un algo de calor, quizais onde pousar. Saben que nunca volverán! As portas rinchan nun pranto novo de esperanza. Acababa de amencer un novo día. Estaban vivos. Un prazo máis naquel tren tan escuro. Silencios e olladas, mágoa e repugnancia dos verdugos desde os corazóns encollidos dos que sofren, vítimas do holocausto, hai xa máis de setenta anos!  Así foi, así mo contaron, así o vin e o vivín. Sobre todo da man de Enrique Doval, de San Vicente de Coeo, nas proximidades de Lugo. Vivía con el o seu irmán Manuel, un home tranquilo e reservado que atendía as terras e o gando. Enrique era máis viaxeiro e viña pola casa; eu ía con el e co meu pai. Era moi arrichado, decidido e optimista,  carácter aventureiro e resolto. Chamábanlle tamén o Cachimbas, e acaíalle ben. Aceptaba o alcume rindo da vida e deses pequenos aconteceres que lle dan, precisamente, sabor. Morreu en 1997 por aqueles eidos inhumanos que se perdían en distancias, cores grises de pasado que se lle botaban enriba. Tiña na memoria os tempos que o marcaron para sempre e que non esquecería xamais, non conseguía durmir e tiña moitos pesadelos. Fuxira de Francia despois de loitar co exército republicano na 117 compañía francesa que, claro, foi apresada polos alemáns. De aí a Mauthausen e chegou a pesar 35 quilos. Os mozos coma el traballaban seguido e os que non valían, eran eliminados. Enfermar era un sentenza de morte. Cando sobraba xente, viñan de noite e afogábanos nuns bidóns grandes de auga. Contaba a anécdota do cura que axudaran a fuxir metido nun barril do lixo, debaixo das mondas de moitísimas patacas. O cura puido escapar,  pero a eles moéronos a paus. Co tempo, e despois de darlle a un cabo o reloxo que el tiña, e do que tiña antollo, destinárono á construción de barracóns, como protexido. Escapou do campo cuns compañeiros de Valencia, antes de chegaren as tropas aliadas e collendo unha tanqueta alemá, á que lle pintaron a fouce e o martelo, colgándolle tamén a bandeira republicana. Romperon os aramados e marcharon.

Enrique de Coeo, estaba coxo e a min contábame (aínda que falaba pouco deses temas, sendo eu aínda un rapaz) que a coxeira tíñaa por meter intencionadamente a perna debaixo dunha roda dun tren para ter unha coartada que lle privase da morte cando aquilo de axudar ao cura. Era de Coeo, da Casa Cabrera. Estiven un verán na súa casa, e amosoume a vida, os seus proxectos –que despois levou adiante- de comercializar cogomelos e champiñóns, tiña grandes proxectos na cabeza e era moi emprendedor. Chegou a mandar moitos camións deles a Madrid cando aquí aínda non se consumían coma hoxe. Contábame cousas incribles que parecían doutro mundo, amosoume as troitas grandes que gardaba nos pozos, preto da casa, para cando tivese algunha celebración. Nos últimos tempos namorou dunha moza moito máis nova ca el. Estaba feliz. Gardo na casa unha máquina de fotos, das de fol, que trouxera de Alemaña e que me agasallou para que non esquecese aquelas calamidades. Hoxe está enferruxada, termando das memorias nunha funda de coiro negro, testemuño das súas mil batallas que, hoxe con vós, eu lembro.

Baldomero Iglesias Dobarrio [Mero]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s