Pingas de orballo: As Doroteas


Pingas- Foto 2

Xuntámonos no mes de agosto en Galegos (Frades, A Coruña) ao redor das monxas que levan tantos anos no Pazo servindo, con abnegación e sen facer sequera ruído, aos veciños e amigos da contorna. Son un xuntoiro de monxas en práctica de exemplo integrador no rural, nos xeitos de relación da xente e o seu credo, nestes tempos que veñen tolos e deixan tanto baleiro de incomprensión polo camiño. Souberon estar, cousa difícil, coa dor, coa soidade, co esforzo de conciliar e de tirar para adiante, convocando na dirección correcta, para sumar esforzos. Sen outras teorías. Algunhas estaban na mesa presidida do xantar, ergueitas na dignidade, co pelo branco pero inmensamente felices. O tempo pasou pero seguen afirmándose na fe dun mundo novo, única práctica que move a convivencia. Que exemplo! Ecos quedan da Madre Gamallo, Regueiro, Zurita, Visconti, García, Jesusa, Esther, Cambeiro, Garza, Salgueiro, Pazos, Pepa, Luisa, Visi, Rial, Martínez, Ferreirós, Tere Garea, Elvira, Paz, Angelines, Amalia, Fina, Carmiña e Reme. Algunhas delas coñecinas hai moito tempo, quizais corenta anos, ao vir de mestre para estas terras. Seica había unhas monxas raras e todas, aínda as de fóra, falaban galego. Devolveron terras aos veciños do herdo encomendado pola familia Linares Rivas para reverteren no ámbito social e humano desta zona deprimida. Devolveron tamén a dignidade ao rural. Traballaron a terra no servizo aos demais e axudaron a erguer en eidos educativos, sociais e culturais, aprendéndolle a moitas xeracións, pois aloumiñaban o desexo de ensinar e abrir os ollos.

Pingas- Foto 1

Este día alí estaban todos agradecidos, con elas na cabeceira da mesa. Trunfaron porque construíron esperanza, desde abaixo. Se aprenderan os políticos! Eu, por un momento, boteime atrás na lembranza. Aquelas sementeiras de orgullo fértil, proxectos culturais, propostas ousadas e pequenas revoltas. Moito desfrutamos! Aínda na ilegalidade da nosa Lingua faciamos vida e porvir. Argallamos deseños contrarios ao establecido. Métodos para a integración do rural no ensino, para o encontro en propiedade da nosa Lingua zonal con motivadores textos que –agora si- falaban de ríos, montes, costumes, cantidades, tradicións, letras, poesías, cancións, contos, lendas, …valorando o Noso. Chegamos tamén aos soños, nesa práctica dos valores que unen, sobre todo atrás dun mundo mellor e máis noso. A convivencia, a relación cos Peleteiros, tres paúles loitadores que a propia orde purgou, por ser boas persoas. Outros curas do arredor, innovadores, mestres que buscabamos con desespero novos camiños para dinamizar as aburridas clases regradas e lonxe da realidade. Fixemos revistas marxinais como “Que quede quen o conte”, a enciclopedia do rural en voz do rural, morreu –miña  pobre- de soidades e retrasos, tentaba solucións á realidade sen asfalto.

Elas participaban entusiasmadas e, despois de todos os traballos e dos tempos de recollemento, tiñan azos para facernos a merenda e festexar connosco as ansias, alentando a leve resistencia. Fixemos moitas reunións e, naquelas antes do Nadal, algún abrigado cocido e botelo. Que doces,  e aquel pan de noces! Perduran recendos de agasallo, grelos e patacas da horta, viño dos cregos! Pero o maior pracer era a sobremesa, falar sen presa ao redor do lume, na irmandade das historias e o sorriso. Riamos de nós, das autoridades educativas e a súa ousada ignorancia da aldea, non tanta coma hoxe. Tamén das autoridades eclesiásticas, rancias e antigas que, coma hoxe, destrúen a semente da confianza. Que mágoa, que perda!

Unha delas, María Regueiro, era moi simpática e eu contáballe chistes verdes de curas e monxas. Lémbroa especialmente, aquel día cando lle contei o chiste do sancristán que pedía con tres petos. Nunha man o peto de San Roque e na outra o peto da Santa. E no terceiro, atado a redor da cintura, cunha corda gobernando o corpo adiante e atrás, nun movemento de ousada tradución obscena, e dicía: “…e aquí prás monxas!”. Escachabamos coa risa, ela evocaba detalles, rosmando compracida: “que cousas me conta este condenado!”.

Non sei como contarvos a tenrura que dela gardo, metida naquel corpo grande, remangada coas escravas mans do traballo da terra, co sorrir nos ollos, coa ansia enorme de vivir. Hai anos habita outra dimensión de luz e de nostalxia, seguro comenta -desde aló enriba- as miñas verdes ocorrencias. En realidade era sabia e, por selo, sabía que a ledicia é, xunto co amor, a chave que mellor abre os corazóns. No rural, cómpre “estar” (como fan e fixeron elas), non chega con falar de lonxe. Que sabias, canto nelas aprendemos! Honra merecen pois!

Baldomero Iglesias Dobarrio (Mero)

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s