O peto


CON XOSÉ MANUEL CARBALLO FERREIRO NA VIDA E NA MORTE

LO30C7F6_17244

O pasado luns, 30 de novembro, puiden asistir na parroquia de Goberno, Castro de Rei, ao enterramento do Xosé Manuel Carballo Ferreiro. Supoñemos que os lectores e lectoras de IRIMIA son xente coñecedora deste home, deste cura de aldea, que desenvolveu unha chea de habilidades a favor do pobo, todo ao redor da súa condición crente e de coidador de crentes, que esa foi a matriz da que xurdiu todo o seu amplo quefacer.

Xosé Manuel Carballo optou polo rural, pola aldea, a pouco de se facer crego e na aldea estivo ata o momento da súa morte. Amou a terra, a Terra Chá, a Terra, con ollos próximos, que o facían atender mil e unha demandas de persoas concretas, e con ollos globais, que o animaban cada día a facer país, a mirar polo noso, a nosa cultura, a nosa historia, a nosa fala, o noso porvir, a nosa xente; sen pecharse nunca a calquera horizonte máis aló do Cebreiro ou das costas do Atlántico.

Amou a terra liderando moitas iniciativas, pero nunca atando coas cordas da súa fortaleza as debilidades alleas; ao revés, provocando sempre as insospeitadas capacidades de cada quen, de xeito que en calquera home ou muller de aldea aparecía un actor ou actriz teatral; en calquera grupos de nenos e nenas, un conxunto musical e de baile; dun rapaz calquera, chamado Antón, abraiado pola súa maxia, xurdise un mago Antón; dunha rapaza de aldea saíse unha excelente catequista, etc, etc.

O seu foi, a partir dun corpo fraco –“O Seco”, seica lle chamaban xa no seminario— e dun espírito misteriosamente robusto, provocar ondadas comunitarias, onde todo o mundo se vía recoñecido e potenciado no seu valor, onde os resultados case sempre se medían por ferrados, e onde os éxitos eran compartidos coma quen comparte unha rica empanada en xornada festeira, entre risas e alentos. Moitos, moitas foron as que entraron con pracer nesta roda comunitaria, que tiña o seu epicentro en Goberno, de Castro de Rei, na Terra Chá Luguesa, pero que abranguía toda Galicia e aínda a desbordaba.

Home de feitos contables. Home de palabra, amigo de parolar. Falaba moito, polos cóbados, mentres a gorxa llo permitiu, e cando non, por un tubo, valéndose da ciencia. Home da palabra e do humor. O humor era a súa noiva preferida. Dous días antes de morrer, levado ao HULA, compartía a nova cos seus amigos dicindo que ía pasar uns días na compaña dunha señorita moi estilizada chamada Anemia, pero que el as prefería gordiñas e risoñas. Enredouse tanto que espertou no ceo. Con humor. Con maxia. Deixando un testemuño de que todo é posible nun mundo rural atoutiñante e nunha Igrexa rural desvanecida. Un gran crente e mestre de crentes. Un grande ilusionista, un mestre de esperanzas.

Descansa en paz. Como non!

Manuel Regal Ledo

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: