Pingas de orballo: Isaac Alonso Estraviz


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Estraviz na Romaxe deste ano

Hai uns meses premiaron a tres insignes representantes galegos no mundo da lusofonía, o debido recoñecemento a Ângelo Cristóvao, a José Martinho Montero e a Isaac Alonso Estravís, estes docentes e enormes coñecedores deste mundo da produción científica, lexicográfica, lingüística e literaria que nos vén representar. De antemán, sei que vai haber opinións para todos os gustos, pero eu ergo a copa para brindar por eles, compañeiros na loita da palabra. O coñecemento non pode ser vítima dos prexuízos, das opinións terxiversadas de “amiguiños” que se envolven nas categóricas afirmacións das modas ou conveniencias de cada tempo, para destruír e dividir, para sorprender, quizais acabar coa pluralidade que nos enriquece e conforma humanos. Xorden no pensamento vellas liortas e enfrontamentos que nos distancian dunha ortografía veraz da historia e da concordia.

Hoxe aínda as sensibilidades están moi aguzadas, aínda que debese imperar o entendemento inclusivo, o do bo coñecemento da lingua nai, da lingua portuguesa, parte de nós e nós parte dela. Iso faríanos mellores e capaces de avanzar nunha comprensión moito máis fluída e ampla do galego, que desde os séculos escuros abeirou como puido na fala, sen outro aquel de resistencia ca a dunha ortografía subsistente, que ben puidera ser un muro de incomprensión e de castigo. Por lembrar a Guerra da Cal, Ricardo Carballo Calero –aínda no silencio da Academia- ou Paz Andrade cando advertían que o galego non podía subtraerse independente do portugués, que sería artificioso e falto de garantías de porvir. As persoas debemos facer análise e corrixir a animadversión e ver os resultados que temos e, así, adquirir o prestixio eficaz para habitarnos, compracidos co que somos e seremos. Aí está a solución.

FOTO 1 (2)

Martinho Montero Santalha, Ângelo Cristovao e Isaac Alonso Estravís

Foi unha homenaxe da Academia das Ciencias de Lisboa, unha institución científica das máis antigas, e a eles e á AGLP, con moito agarimo e recoñecemento pola contundente orixe, pois –todo hai que presumilo– en Galiza naceu a lingua de toda a Comunidade de Lingua Portuguesa, con todo o significado que na lingua isto supón. Tamén sentín a vergoña de non telos recoñecido aquí, neste país do desgoberno no noso, do abandono da lingua e nos tantos incumprimentos, esquecementos, manipulacións. Historias de protocolos sectarios pecharon portas aos países lusófonos cando, con rigor, nos podiamos sentir máis próximos e irmáns, coñecéndonos debidamente, xuntándonos a nós mesmos.

O meu amigo Estravíz ten unha historia persoal de libro ou de película, dificilmente imaxinable sen a súa férrea vontade, firmeza de convicións e humildade sobrehumana que toca terra para verificarse certa. Lede se non o seu libro de conversas con Bernardo Penabade e veredes. Vén da Limia e dunha familia pobre. Aos doce anos ingresa no Mosteiro de Oseira e acada a orde sacerdotal no 59. É un frade rebelde, extremista, dirían hoxe, por exercer en galego; con 24 anos, vai camiño da diáspora, o “Padre Santos” –como lle chamaban- foi vítima da censura –xunto a outros compañeiros– e bótano do convento despois de tomarlle o pelo miseramente. Após dunha fuxida longa, secularízase no 65, aínda que sempre desenvolvendo traballos de educación e integración social. Dos anos 70 ao 77 licénciase en Filosofía Pura e en Filoloxía Románica, dinamizando as irmandades galegas en Madrid. Dedícase á docencia. De volta a Galiza e sen deixar a investigación, defenderá a unidade da lingua galego-portuguesa. Ten moita obra escrita, fundamentalmente recoñecida no seu Dicionário da Língua, tan exquisito como rigoroso. Pero o fundamental de Isaac é a súa persoa. Coñecido desde a distancia curta, amósase, xunto á súa compañeira Manuela, como un mundo enorme de entrañables pigmentos cheos de pasaxes, lugares, intres, amigos e moitos soños que, compartidos, alentan e falan da liberación humana e da dos pobos, tamén o noso, que, neste tempos, corre unha dramática situación polo abandono desta lingua que aínda nos xungue a uns poucos.

Baldomero Iglesias Dobarrio. Mero.

 

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Pingas de orballo coas etiquetas , , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s