DOMINGO 5 DE MARZO. I de CORESMA


foto_boanova-1

A PALABRA. Mt 4, 1-11 : “As tres tentacións”

A CLAVE: SOSTIDO POR DEUS NA TENTACIÓN – Carme Soto

Mateo, do mesmo xeito que Marcos e Lucas, presenta despois do bautismo o encontro do mestre coa tentación. A narración está presentada no marco da experiencia de Israel no deserto, na que o pobo pasa por varios momentos no que dubida da capacidade de Deus de cumprir a súa promesa de liberación. O tema da fame, os corenta días e a idolatría son claras alusión ao relato do Éxodo.

Este transfondo invita a ler o relato nun marco mais amplo e o vincula coa experiencia relixiosa fundante da comunidade Israelita. Deste xeito Mateo, presenta a Xesús facendo o mesmo camiño co seu pobo o comezo da súa misión. Non se trata so de mostrar que o mestre foi tentado a cambiar o xeito de vivir o seu proxecto vital, senón que ese proxecto estaba enraizado e nacía do encontro co mesmo Deus que invitara a Moisés no Horeb a liderar o longo e difícil camiño de liberación do seu pobo (Ex 3).

Os primeiros cristiáns non tiñan mais Biblia que o Antigo Testamento, e nel se afanaron en buscar os relatos que podían xustificar a novidosa e radical proposta que Xesús lles facía. No caso das tentacións, ademais do libro do Éxodo, ponse en boca do mestre tres citas do libro do Deuteronomio e unha do salmo 91. Todas elas insisten na presenza continuada de Deus na vida dos homes e mulleres do seu pobo, e na necesidade de unha resposta fiel por parte de eles e elas no camiño cotiá. O poñer en boca do mestre estes textos o evanxelista estanos a dicir que Xesús síntese sostido nese mesmo Deus e que o longo da súa vida e misión sempre vai a ser fiel a ese Deus liberador por riba de calquera atranco ou tentación.

O ECO: PEDRAS E AREA – Christina

Quixera saber que te levou ao deserto, á soidade procurada á secura acollida, onde o marmulo do vento que asubía entre as pedras é chamado silencio, onde a vida e a morte sacan a cadeira no solpor para encetar conversas ate o amencer, e rinse xuntas.

Deserto. Area, aínda non area de construción nin morteiro. Rochas, desordenadas e libres, aínda non canterías nin capiteis nin columnas, aínda non templo nin basílica nin casa reitoral nin tribunal nin convento. So pedras, vivas, aínda preñadas do sorriso cósmico que as creou.

Non sei o que ou quen te levou alí. Todo o que teño eu para quentarme é un aceno teu, un sorriso cómplice de travesuras cando atraveso o meu deserto, que tamén é teu… sen ti que se me perdía nel?

Todo o que teño, e cando o teño é como si o tivese todo, abofé, é un lixeiro eco do ton da túa voz, unha cor indefinida, non sei, dunha música que vai sintonizando o corazón e vaise precisando. Cando veñen as dúbidas, tamén as alleas, proxectadas sobre min coma pantasmas, cando entre ti e mais eu buscan erguerse as canterías dos pretorios e can croios de punta, cando os que teñen razón e sentido buscan meterme dentro os medos, sobre todo o da intemperie, o da exclusión e a soidade, a fama do revés, as envexas con careta de santas, en coro danzando ó pe do meu lumiño, entón os acordes comezan a chegar máis claros… e paréceme escoitarche agora con nitidez, nunha gargallada divina, signo de omnipotencia, das moitas túas que non nos contaron: “érache boa!”. Ser area, que non cantería… so por un día, ou 40. Só por escoitar o teu sorriso.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en boa nova coas etiquetas , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s