Economía: Fóra da lei


20160205

Con ese título a Editorial La Felguera narra os baixos fondos urbanos da España do primeiro terzo do século XX. A historia criminal é unha necesaria radiografía dun país. Estudamos a historia política e económica, pero polo camiño hai moita historia esquecida. A historia da violencia tamén nos fala da forma que temos de relacionarnos e da nosa propia capacidade para construír sociedades máis ou menos cohesionadas.

Moitas veces me pregunto como pasarán á historia os anos que estamos vivindo. Como nos estudarán no futuro? Salientarán o boom do deporte profesional, o mundo dixital e Internet, a Unión Europea, a guerra de Iraq, a explotación dos recursos naturais, o quecemento global, a prostitución e a trata de mulleres, os nacionalismos, a literatura, o cine, as series e a televisión, o urbanismo desaforado, a estafa bancaria hipotecaria e das preferentes, os desafiuzamentos…? Que sucesos serán históricos?

O século XXI trae incontables novidades. Outros acontecementos, porén, son constantes humanas ao longo dos séculos. Deben repetirse porque seguimos sendo sacos físicos de ósos, vísceras e carne. Operados, con glamour, pero, en esencia, iguais. Quilos de humanidade e gramos de alma que seguen atemorizándose, molestándose e amándose entre eles e para os que segue sendo necesario construír muros e murallas que acouguen os afortunados da envexa de golfos e randas, amigos do alleo, que nomadean a fortuna que non lles tocou en sorte.

Esquivamos os distintos e erguemos muros de distancia física coas aforas das cidades; muros entre as escolas dos nosos fillos, entre os traballos e salarios dos adultos, entre os “nativos” e os nacidos no estranxeiro. Non creamos cemento social e pensamos que o número de criminais que existe é infinitamente maior do real. Aprendemos a temernos. E; mentres tanto…

… os ánimos caldéanse. Porque aquí cada vez todo o mundo está de peor humor. Os de dereitas e os de esquerdas. Todos encabronados polo enormemente inxusto que é o mundo, cos argumentos que gustan a cadanseus parroquianos. Todos temos razón e esquecemos oírnos. Polarizámonos. Enrocámonos. E, ao final, ou es un estúpido optimista ou un lerdo conformista. No fondo, deveces por conquistar o teu microespazo, que realmente é o único sobre o que podes decidir, que podes sandar e mellorar, o único que permite materializar os teus soños. E, porén, amamos o discurso afastado que nos disgrega, como se a diferenza fose o único que nos constrúe. Ou estás dentro da “lei”, ou estás fóra. Século de sheriffs

Pedro Pedrouzo Devesa

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: