Horizonte universal: A nosa cinza


O que o cristianismo sostén sobre a vida é extraordinario. No cerne máis íntimo de todo ser atópase o alento vivificante do amor de Deus, coma verdadeiro zume inmaterial que nutre e fortifica as criaturas facéndolles ser quen son. Deus crea, conserva e consuma toda a súa creación coma unha nena aloumiña e coida o boneco de trapo que confeccionou coa axuda de súa nai.

No principio eran uns retrincos amorfos. Puntada tras puntada e un algo de recheo e, en poucos minutos, todo era bo. Foi un bico da nena quen insuflou no boneco o alento vital. O boneco vive porque a nena lle fala cos seus coidados. Dálle de comer, vísteo e lávao. É a palabra agarimosa a que dá a vida. Paséao e non o perde de vista. Os seus ollos de botóns refulxen porque recibiron, por graza, un primeiro ollar que os acendeu.

Así é o universo e o ser humano creado por Deus. Puntada tras puntada. Palabra creadora. Mirada de autocomunicación en amor incondicional. Materia viva, corporalidade habitada por un interior consciente de si. Pero tan consciente que, desde ben pequenos, cústanos un triunfo saír de nós mesmos e vencer ese egoísmo tendencioso que nos encadea, coma aos cativos, ás nosas carrapetas cotiás. Amar é saír de si. Vivir na gratuidade e na lóxica do agasallo, do descentramento, do coidado do próximo, do refuxiado, da maltratada, do preso e non de nós mesmos. Coma Deus coa creación, coma Xesús cos seus seguidores, coma a nena co seu boneco.

Sendo grande o que o cristianismo di sobre a vida é moito maior o que di sobre a morte porque desmitifica completamente o seu carácter definitivo. O amor de Deus deunos, na creación, unha vida sen fin. Unha vida inmortal. Unha vida eterna. En chegado o tempo a crisálida convértese en bolboreta. En chegándonos a nós a hora derradeira experimentaremos a nosa particular metamorfose. Cada un a súa, pero todos a mesma.  

A morte ten, á luz da resurrección de Cristo, un senso extraordinariamente positivo, porque non é nin final definitivo —aniquilación no baleiro— nin reiteración da vida terrea —reencarnación circular— nin disolución no universo coma unha gota no mar. A morte para o cristianismo é un novo nacemento a unha forma de vida absolutamente transformada, pero en continuidade coa nosa histórica identidade biográfica. Na eternidade seremos nós mesmos, pero non o mesmo.

Velaí os nosos defuntos: avós, pais, irmáns… O cristianismo sostén verbo deles algo marabilloso. Posto que foron concibidos no alento vivificante do amor de Deus foron renacidos pola súa agarimosa ollada omnipotente. Coma o zume durmido no inverno fai xermolar os froitos na primavera, así o inmaterial zume da vida eterna vivifica invisiblemente ao defunto nas eiras benaventuradas.  Pasaron os nosos a través da morte coma quen percorre un camiño incerto e escuro que, porén, remata na infinidade dun Deus que é vida vizosa, luz incandescente, descanso sen fin. Puntada tras puntada somos refeitos en Deus segundo o patrón de Cristo. Os nosos seres queridos son coma bolboretas escintilantes que lonxe de afastárense das flores do mundo retornan ao contacto con elas pero agora ao xeito de Deus: coma pole inmaterial que poliniza no ben e no amor o noso ser máis íntimo. Están eternamente ante nós e nós neles, con Deus, en Cristo, presentes polo Espírito e dirixíndonos olladas e verbas agarimosas que, de cando en vez, acenden os nosos ollos de botóns facéndonos ver o invisible, o que está máis aló das cousas, o noso máis auténtico destino, o noso verdadeiro ser alén dos nosos retrincos de trapo.

Enterrar os nosos defuntos en sepulturas ou nichos segue a parecer o máis acaído. Incineralos tamén está ben. Que facer, porén, coa nosa cinza? Respecto e sentidiño. Os restos mortais, mellor que nas casas, están nos cemiterios. Eses espazos de soidade, silencio e paz dos que tan faltos estamos nas nosas urbes. Con todo creo que debe imperar o respecto e o sentido común. Hai cemiterios noxentos. Hai casas con espazos pulcros de paz. O mesmo sucede co destino final das cinzas. Teñamos respecto e sentidiño. Coñezo xente que espallou no aire, na terra ou na auga as cinzas dun familiar, con todo amor e cariño, e sen dar ningún tipo de cabida a panteísmos, naturalismos ou nihilismos. Non cabe unha expresión cristiá dese espallamento que converte en po da terra o que xa o era segundo a coñecida expresión litúrxica do mércores de cinza? O problema non parece estar nas cinzas, ou no que se faga con elas, senón nas ideas sobre a morte e a resurrección e se impera ou non o debido respecto aos defuntos. Agora ben: salvado isto, onde está o problema? Máis que dunha  «imperativa» instrución Ad resurgendum cum Christo todos parecemos máis necesitados dunha iluminadora actualización teolóxica que nos recorde, con ledicia, misericordia e esperanza, o que o cristianismo lle ten que dicir ao ser humano de todos os tempos: que somos creados coma bonecos de trapo, pero que o noso destino definitivo é o das bolboretas. A morte é metamorfose, e cos restos mortais, o dito: respecto e sentidiño.  

Pedro Castelao

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Horizonte universal coas etiquetas , , , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s