O sentido no medio do caos


Daniel López Muñoz

Salah Dusaki, de 31 anos,  xa naceu refuxiado, porque é dos palestinos que estaban escapados e acollidos en Siria. Despois fuxiu da guerra e leva xa dous meses no buque Dignity I, de Médicos sen Fronteiras, facendo de mediador cultural e botando unha man no rescate de persoas que foxen da guerra para afogaren na mar. Eses que Europa rexeita.

El foi dos primeiros, afortunado, e conseguiu asilo en Noruega. Logo púxose en marcha e leva máis de mil rescates doutros e doutras con peor sorte. Na radio contaron a súa testemuña, falando dunha desas vidas salvadas: “Mireino aos ollos e vin o medo e, ao tempo, a felicidade de atopar alguén que os salvaba, que os quitaba da auga… Lembro exactamente como me miraban… e veume unha gran sensación, sentín nese momento que estaba a facer algo importante para axudar á xente. Fun feliz. Tras o primeiro rescate dixen: tirarei o mellor de min para axudar a esa xente”.

Salah debeu experimentar un subidón de  “bonamina”, que non sei se ten existencia científica, pero si real, e debe ser algo así como a adrenalina da bondade, producida por unha glándula invisible pegadiña ao corazón. En situacións límite, cando o caos se impón, hai xente que saca o peor de si mesma –moitos “obrigados” polo sistema- pero hai quen tira de humanidade compartida e fai pequenas heroicidades que proporcionan unha subida desa hormona e unha sensación de plenitude e de sentido. Por iso di Salah: “Fun feliz”.

E esa substancia autosegregada é tan potente que queda no organismo, concretamente no sistema límbico (aí entremedias do hipotálamo e a amígdala cerebral) para sempre. E cando un ten unha crise de sentido, de por que carafio está aquí, de que todo isto é unha merda, a pegada da bonamina ponse en acción e recoloca todo, e dá sentido, e serve para saír da depresión. Porque a xenerosidade que tivemos noutrora é fonte de sentido para sempre. É como auga bendicida, un agasallo das alturas… ou das profundidades. Misterios amorosos.  

O perigo do sen sentido, curiosamente, non está no caos, senón na orde fría e impersoal, nese mundo disque perfecto que nos fai crer que non lle debemos nada a ninguén. O sen sentido está dentro de Europa. A depresión, a infelicidade e a taxa disparada de suicidios adolescentes, tamén.

Hai un alarmante déficit de bonamina no organismo dos cidadáns europeos.

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

One Response to O sentido no medio do caos

  1. Teño leido en algún sitio que Israel, Arabia, e os Emiratos do Golfo néganse rotundamente a acoller ningún refuxiado da guerra siria. Se é asi, por qué ningún medio fala de esto?.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s