Pingas de Orballo – Paco Carballo


Pingas (2)

PACO CARBALLO.

Seguirás a labrar a nosa leira, esta que é Patria, aquela que nos roubaron. Digo isto porque non hai moito pasou o noso Paco aos eidos da nostalxia, alá  onde van os que nunca xamais pediron senón dignidade compartida, e aquela que como pobo todos merecemos. Enterramos as súas cinzas en Asadur, un día 13 de decembro, cantamos o Himno mentres chovía donda chuvia en desespero, aínda na dor, incrédula nas recentes lembranzas. Teólogo e historiador, por riba de todo bo amigo. Referente de loita, que é a mellor peneira das amizades.

Era Paúl, orde daqueles que  afincan na persoa e na terra, da que se senten orfos. Lembrei aos Peleteiro, paúles a pesar dos que manden, a Carlos que marchou deixando atrás outro ronsel de loita e esperanza. Carballo habitaba o podium dos sublimes e dos humildes, dos menos recoñecidos. Prognosticador dos silencios de Galiza, relatou con valentía a nosa Historia, o drama a carón da crúa realidade. Facíao para ver de atoparnos e recoñernos e, ao mesmo tempo, liberarnos da carga de tanta mentiras que nos impuxeron e que só tranquilizan  perversas conciencias manipuladoras. A Nosa Historia, aínda por contar, terá que vir de nós e do rigor para asumir aconteceres nunca antes coñecidos. Como teólogo ríu sempre da solución mixiriqueira de “pompa e boato” na que se abrigan os que acrecentan dogmas e misteiros. De nada valen as palabras sen feitos. Ría dos que aínda escandalizan con medos e advirten infernos que ocultan un máis-alá cheo de Luz. Somos terra e xente, Matria! Quen nos libere non pode ser alleo a nós. Mais, ú a Igrexa Galega? Non se sabe, nin por ela se agarda! Sempre lonxe de nós. Aínda teñen prevencións de falar esta lingua que nos une e dá existencia. E, o peor, médranse no alleo! Hai honrosísimas excepcións, malia ser tan dignas como escasas.

Co noso Paco sempre gustei demorar tempo, rir co Rubén e co Perico chistes en xuntoiro, compartindo anceios, mesa, viño, xuntos no feliz encontro. Perdoade se vos conto, sería o autor idóneo daquel vello anceio de explicar esa rémora do Nacionalismo Galego que nos priva, nos tempos que corren, recoñecernos protagonistas de feitos da Memoria Histórica máis recente e que, aínda hoxe, moitos apartan privándose dela! Sabía moito e tiña a  clave para ensinar, reconfortándonos na autoestima, esa historia que moitos non chegan a aceptar. Mágoa! Era un gran dinamizador, viña sempre que podía aos nosos concertos –de A Quenlla- e ría moito, compracido, contaxiando esperanzas, cómplice e vitorioso da nosa mensaxe de soños; tamén nas obras teatrais, ousadas e golfas con “Volta e dálle” nas que participabamos. Honroume coa súa amizade, coa súa enorme humildade, co seu compromiso e coherencia absoluta, desde a invencible persuasión ética que só teñen aquelas persoas que nunca se venderán e que sempre estarán vendidos á causa dos máis débiles! Nesa causa común da dignidade e na condición do sorriso incalculable de saber que –tarde ou cedo- venceremos!

Desde a lembranza cómpre dicirche que serás sempre guieiro, sobre todo para unha Igrexa verdadeira e galega; porque a outra, oficialista, a que nunca te soubo estimar no seu rir de idiotas de salón e que se comprace con outras institucións putrefactas, nada esperamos.  Non renunciaremos nunca a esa Galiza liberada e dona de si, na esperanza inaprazable de ser!

Baldomero Iglesias Dobarrio, Mero.

Advertisements

One thought on “Pingas de Orballo – Paco Carballo

Add yours

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: