Desde os campos de refuxiados de Lesbos (IV)


9 de febreiro do 2016

lesbos 1Acabo de comer e vin onda sempre (Posto Café) a tomar un té, conectarme e estar aquí un bo anaco. Hoxe non traballo en Starfish, nin onte tampouco.

No día libre de onte durmín doce horas. Almorcei e saín en dirección a Skala, unha aldea pequena cun peirao que parece de xoguete e de acuarela. Bordeando o mar hai dous campos emblemáticos pola actividade de rescate no mar. Están tamén alí os voluntarios de Proactiva, bombeiros andaluces e cataláns. Amais dos dous campos hai unhas pequenas instalacións de ACNUR que vin sen moito uso.

O campo mais afastado é Light House. Estaban nel unhas doce voluntarias. Dende o mércores non chegaban lanchas por alí. Como dixo alguén: “moitas veces estás coma os bombeiros, de retén: preparado e esperando”. Fanse labores de mantemento. Estaban pintando.

Eses dous campos non son grandes. Teñen unha experiencia de rescate e acollida, un ambiente cordial e familiar. O protocolo está moi claro. En canto se albisca algunha lancha, saen as zódiacs de salvamento que se achegan, preguntan se hai problemas de seguridade, cos chalecos por exemplo, e non interveñen se non é preciso socorrer, para non seren acusados de tráfico de persoas. Acompañan a lancha, ata a praia onde está xa esperando o equipo médico e a xente con mantas térmicas (poden chegar de noite, con moito frío). Unha vez en terra son dirixidos a calquera dos campos e mírase por eles, ata que van para Moira.

Amais de tomar unha cervexa cos bombeiros de ProActiva, onde máis parei foi no campo Plátanos: así se chama en grego a árbore a carón da que instalaron o campo. Teño unha especial simpatía por Plátanos. Estiven un bo anaco cun compa asturiano, Andrés, que leva alí un mes moi entusiasmado. Ofreceume de comer garavanzos con arroz, un cacho de feta e pan. Amosoume o campo. Plátanos é un campo grego, aínda que colabora calquera, e grego é o idioma. É autoxestionario no seu funcionamento. Anticapitalista de convicción e estilo. A xente que traballa nel, polo regular sen contas correntes no banco, ten aloxamento onde quedar.

Cando estaba para facernos unha foto co Andrés e con Agni chegou de pronto unha furgoneta cunhas vinte persoas que viñan do mar, molladas. Non me preguntedes como chegaron. Tampouco a xente do campo preguntou. Puxéronse a cen co da roupa e alimentos. A xente que chegara estaba moi feliz. Andrés estivo no reparto de roupa. Un refuxiado pediulle intercambiar os fulares e Andrés quedou co branco, o fular acabado de chegar do mar.

12 de febreiro do 2016

lesbos 3Levamos varios días con pouca, ou ningunha, xente nos campos. Non sei o número exacto de botes que chegaron; algúns si, pero moitos menos que días atrás.

Coincide isto coas porcallentas noticias, a maioría contrastadas, as do “non pode ser, isto temos que paralo. Como vai ser que os cincocentos millóns de persoas da nosa Europa compartan o noso magnífico modo de vivir con tres ou catro millóns de persoas refuxiadas, descoñecidas elas”.

O macabro plan global vai indo: presións a Grecia, cartos a Turquía, posta en práctica entre Grecia e Turquía de mecanismos para as devolucións de persoas. E agora a OTAN que pon a súa máquina militar para pechar o paso. Vergoña e vergoña.

Non quero, non debo, non podo, dicirme a min mesmo, e a quen sexa, sisudas, prudentes, e politicamente correctas razóns. Só hai unha maneira de ver as cousas: recordades a pintada? No one is illegal. A utopía. A raíz. Haberá futuro se non compartimos a nosa casa común, cunha manera de organizarnos fraternal, se non facemos efectivo o dereito fundamental de todas as persoas humanas: vivir?

Vese bastante xente voluntaria pola vila, por haber menos traballo nos campos. Algunha xente encamíñase a lugares de máis necesidade estes días: tres compas marchan mañá á fronteira de Macedonia; unha a Calais; outro compañeiro foise a Knosos e outra compañeira a unha illa pequecha, onde tamén hai un grupo de persoas refuxiadas.

Xuntámonos para saír para Moria. A compañeira, Julia, de Oregón, dixérame: teño que pedirche un favor, mañá pola mañá chega no ferry o meu mozo, se me podes achegar ata o porto…

Así o fixen. Estaba a esperala a ela e aparece Siobhán, a rapaza irlandesa, que marchaba ese día para o Reino Unido. Arrancamos os tres. Unha bonita viaxe. Julia fala algo de francés: viviu seis meses no Senegal. Tamén estudou algo de español, e como ten ganas de saber máis, coma min, de inglés, botamos un anaco dándolle aos verbos.

Logo pasamos a ese tipo de conversas coas que me atopo aquí, ao vivírmonos e sentírmonos xuntas nesta situacións, sen matices, sen difuminados: vida, morte, dor, sufrimento, inxustiza, incomprensión, tenrura, solidariedade, xente, pobo, familias… Conversas sen ficción. Directas ao fondo.

Julia ten vinte dous anos pero faiche preguntas desas que nun primeiro momento non che parecen doadas de contestar, porque son as importantes: que é verdadeiramente o importante para ti, cal é o ideal da túa vida, como ves a túa vida, por que estás aquí, e (22 anos!) cales son as túas tres palabras preferidas, etc.

Pasou axiña a viaxe. Chegamos sobre o medio día e eu tiña o día libre. …Fun ao Helper Center. Eu tiña moitas ganas de saír, de comer algo de peixe nalgures e beber un grolo de viño branco. E atopábame máis só cá unha. (E a unha da tarde era). Había unhas cantas persoas traballando no contorno da casa: “Ninguén quere vir comigo?”, berrei sen ningún pudor, pois as que andaban traballando eran dun grupo holandés. “Se queres vou eu”, contestoume alguén en galego. Era Mar, de Chantada. Chegara o día anterior e mentres se situaba fora botar unha man ao proxecto do hotel-albergue.

Saímos xa á unha e pico. “Eu tería que atoparme cunha compañeira italiana que chega hoxe e coa que vou compartir piso e non sabe onde é”, dixo. “E logo?”,  contestei. “Pois nada, que podiamos ir esperala a onde pasa o bus en Kaloní”.

Xa sabía eu que desta non había peixe. Fomos a Kaloní. Atopamos á compañeira, Stéfani, toda enmochilada. Viñera no barco desde Tesalónica, e logo en bus. Cansa, pero dixo que non lle importaba facer un pouco de ruta con nós. Co que fomos ata Matamados, a once km. E logo seguimos ata un mosteiro, …Adeus peixe, adeus viño, adeus regatos pequenos. Levaba vinte e catro horas con proxectos non regrados. Pero moi ben: gracias a la vida.

Hoxe erguinme ás seis, e fun ao campo de perto de Eftelou, que leva IRC. Ao velo baleiro acontéceme algo parecido ao que me pasa na casa cando non están as rapazas. Aquí sinto moita, moita pena. Penso moito na xente e gustaríame que estiveran aquí poñendo roupa seca. Benvidas irmás refuxiadas. Vinde, se o necesitades, por favor.

Alfonso  Mascuñana

Nota da redacción: Estas crónicas foron escritas polo noso 
colaborador Alfonso Mascuñada durante a súa estancia como 
voluntario na illa de Lesbos. O campo de Moria e outros campos
que cita son os que, algo mais dun mes despois, e tras o vergoñento
acorto entre a UE e Turquía, son noticia nos medios, convertidos
desta volta en campos de concentración controlados pola policía,
previos á deportación dos refuxiados.
Advertisements
Estas entrada foi publicada en Crónica coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s