Desde os campos de refuxiados de Lesbos (II)


30 de Xaneiro do 2016

Son as once da mañá. Hoxe vai un día bonito: temperatura agradable. Erguinme ás nove, cando marchaba Óscar, e estaba anubrado; pero agora loce un sol rico e a temperatura estará máis que aceptable ata as catro e pico, que comezará  a baixar. Pola noite vai frío, pero bastante menos que estes días atrás. De todas maneiras sigo a durmir con gorro e con calcetíns; mira que se me envicio…!

Ata as tres non tiña que estar no Posto-Café. Fixen un café grego, chachi: disolvo o café  e un pouco mel en auga fría; remexo ben e poño a lume lento (temos  unha cociña eléctrica de dous lumes). Non importa que ferva. Retíroo, vértoo na cunca e deixo que pouse. Despois de bebelo, leo o futuro nos pousos. Despois cocín un pouco de pasta que logo aderecei con cebola, pemento verde, tomate e un anaco de queixo, que tiña dende Mytiline e xa estaba duriño. De modo que fixen un almorzo como os que adoitaba facer o poeta  Alceo por estas terras. (Aristóteles tamén andou por aquí, pero era máis “de termo medio”, a pesar de que describiu bastantes cousas do polbo).

Onte foi un día completiño. Pola mañá fun ata un proxecto que liderou unha parella británica afincada aquí. Mercaron un hotel vello a pé de praia e estano a rehabilitar para acollida inmediata da xente refuxiada que chega. Nesa parte da costa chegan bastantes lanchas. O proxecto chámase Hope Centre (Elpis en grego, que era o nome do hotel). 

Traballaron moito e xa vai avanzado. Colabora bastante xente. Onte habían unhas oito persoas traballando. É un proxecto simpático.  Acolle a quen quere botar unha man. Ten un gran salón con lareira acesa onde se comparte o que cada un leva para comer. Non ten horarios:  é bastante internacional, con bo ambiente e con intercambio de información e de opinións. Estás nel os días que queres. Ese tipo de traballo e de colaboración gústalle a bastante xente que vén por uns días. Sei como é e compréndoo. É diferente ao que fas cando te anotas nunha organización, na que hai unha acción máis organizada, xerarquizada, planificada. E iso  tanto no caso de que veñas pola túa conta e te ofrezas, coma no caso de que veñas enrolado dende a túa orixe  (o que se dá sobre todo na colaboración cun perfil máis profesional : sanitario,  salvamento, infraestruturas,…). É normal. O caso é botar unha man e saberse parte dun colectivo.

Por suposto que, neses casos, hai liberdade para irte cando queiras. Pero as tarefas de axuda  teñen  matices diferentes. Creo que as dúas son convenientes e ricas (organización grande, máis ríxida,  e organización pequena, máis espontánea) sintetizan o panorama da Solidariedade.

E o terceiro grupo compono a xente que non se adscribe a ningunha forma organizativa: camiñan pola súa conta, van dun sitio a outro,  mentres teñan recursos, relacionándose coa xente e se cadra botando unha man  un día ou outro. Contan o que ven, acusan o impacto desta dura realidade e, polo regular, o xeito do seu vivir e de ver as cousas será diferente a partir de aquí.

Ás veces transítase por máis dunha situación.

Pois onte, dicía, entraba ás dúas. Baixei ao porto e xa chegara unha lancha. A  xente, de Siria, non chegara moi mollada. Un meniño de meses púxose maliño e a nai púñanolo nos brazos a calquera dos que estabamos alí. O meniño estaba cos ollos abertos sen fixalos e sen moverse. Veu persoal sanitario enseguida e estiveron un bo anaco con  el. Afortunadamente foi para adiante: ao cabo  entregáronllo á nai que se puxo a camiñar no grupo que ía cara as furgonetas levando o neno.

Centos de miles de chalecos salvavidas nun vertedoiro anexo ao campo de Eftalou

Despois leváronnos ao campo preto de Eftalou, que estaba cheo, unhas cento cincuenta persoas que chegaran había dúas horas,  moi molladas. Tiñan que partir cara a Moria, para o rexistro, e logo seguir. Pero hai folga de ferrys, ata o 31, polo que a illa non se baleira. Moria está cheo: a xente tiña que pasar a noite no campo de Eftalou.  Onte á tarde había en Lesbos máis de 2500 refuxiados. Chegaran  22 lanchas con 1.150 persoas aproximadamente.

Traballamos bastante. Estabamos dúas mozas e máis eu de Starfish. A xente mudouse e fomos separando en bolsas os distintos tipos de roupa para lavala e reutilizala. Igual co calzado, que é algo necesario, que escasea moito. Parte da roupa e calzado xa secara cando  viñemos ás doce,  todo clasificado para podelo repartir.

O campo está moi ben de infraestrutura. Boa luz. A carpa central ten 30 por 15 metros. Polo que colle moita xente. Agrúpanse por familias ou afinidades. O espazo aberto, pero acoutado con longos bancos de madeira que fan de división. A xente aconchégase neles. Moitas crianzas, as pequeniñas, durmindo seguido. As nenas e nenos correndo e xogando á pelota, ao brilé e tamén coas voluntarias. A xente adolescente xoga á baralla. Moita xente adulta fala polo móbil.  O do  interior da tenda central sempre me emociona. Non ouso fotografar, pero é a visión do descanso e da pausa dun éxodo. A xente remexe nos bolsos e os ordena. Vin sacar papeis que viñan ben protexidos en plástico, mollados e poñelos a secar. Á xente siria interésalles  moito non perder o pasaporte pois dálles prioridade. Pregunteille a unha familia se o que tiñan mollado era a documentación:  non estes son os datos da prescrición médica que precisa meu pai.

Chegada de lancha pneumática na costa de Lesbos

Estiven un bo anaco tratando de entenderme con Peshder, un home kurdo que quere chegar a Escocia: sabe todos os países que ten que atravesar. Tamén coñece a posición de España no mapa, e as súas fronteiras. Pero non sabía cando se poñería e camiño, pois nin sabía cando sairía do campo de Eftalou.  Díxome que era do Kurdistán, pero Kurdistán non existe máis; todo partido, todo dividido en catro partes. Pero persoas kurdas, máis de catro millóns, por todas partes. En Istambul taxista me preguntó de donde era. Le dije del Kurdistán. Kurdistán no existe. Paré. Me bajé del taxi. Nosotros existimos. Yo existo. Tengo 26 años y voy a ir a Escocia donde está mi amigo.

No campo só había dous kurdos. Durmiron fóra da tenda central, enriba dun banco.  A maioría son  afgáns. Olliños orientais: teñen  moitas crianzas;  ben riquiñas cando as miras durmir,  arreconchegadiñas na manta, no chan.

Teño que ir.

Apertas e bicos de mar a mar.

Alfonso  Mascuñana

Nota da redacción: Estas crónicas foron escritas polo noso 
colaborador Alfonso Mascuñada durante a súa estancia como 
voluntario na illa de Lesbos. O campo de Moria e outros campos
que cita son os que, algo mais dun mes despois, e tras o vergoñento
acorto entre a UE e Turquía, son noticia nos medios, convertidos
desta volta en campos de concentración controlados pola policía,
previos á deportación dos refuxiados.
Advertisements
Estas entrada foi publicada en Crónica coas etiquetas , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s