NA MEMORIA de Isaac Díaz Pardo

Celebramos, en Boisaca, o día 10 de xaneiro o cuarto cabodano del. Xuntámonos amigos e familia ao redor da súa lembranza. Porque tiña, no medio doutra, unha calidade pouco común dos humanos: era quen de prodigarse en perdóns sempre que obtiña un recoñecemento ou un premio. Procuraba repartir así os méritos e evadirse do triunfo, que o incomodaba. Xustificaba sempre, nos demais, o seu labor ben feito. Pola contra, cando algo saía mal –que sucedeu por veces–, facíase cargo da culpa toda. Notábase obrigado polo fracaso, nun sortilexio de xuízo humildísimo que, aos demais, emocionaba.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Moitos fomos testemuñas, cando se inaugurou a pedra en lembranza do seu pai Díaz Baliño e de Sixto Aguirre, onde os mataron, nas proximidades de Palas de Rei, como se fixo –alí, diante de todos– responsable da morte do seu pai, na crenza de ser el a persoa que perseguían cando mataron a Camilo. Deixounos abraiados. Da súa xenerosidade procede que moitos abusasen del, non só en comentarios procaces, senón en feitos, como os de que a súa obra quedase esparexida entre contabilidades de mal uso e peor ética.

Era un dos grandes, miúdo e xenial. Cabeza de coñecementos multiformes que só pensaba abondar no misterio do enorme coñecemento que Galiza ofrece, acrecentando a beleza universal desde a estima propia, sementando cultura con futuro para, desde a nosa orixe, facernos protagonistas de nós.

Pingas (1)Das súas xenialidades, unha corparteu comigo especialmente, e tanto me fixo recapacitar que me fixo caer na sedución da súa teima. Foi cando contou o seu desexo de facer unha gran obra musical sobre Galiza, necesitada desa epopea que debería resultar crúa, de tal xeito que obrigase á reflexión e axitase conciencias. Debería ser interpretada por unha muller, vestida en breves farrapos, a xeito de tola sabia, sobrevoando realidades, que soubese e precisase habilmente os seus dicires en sentencias aguzadas, finamente atinadas. Unha muller como a María Balteira, comentou mentres trazaba as liñas fundamentais do cadro. Libre de responsabilidades e culpas. Feminina e Matria, para correr polo escenario sucando os tempos todos, as circunstancias de sempre. A partir de aí, desa idea, eu tería que buscarme a vida e inventar textos, colaboracións; buscar esa muller de bico afiado que tratase aos ousados cando se compracen no insulto. Aquel anceio fíxose maior. Músicas e cancións de “A casa que nunca tivemos”, primeira parte. Gustáballe como ía. O texto corría –matizabamos, eu líalle– por escenas, por poñervos un exemplo, aquel no que un home se ergue entre o público para recriminar a Galiza, muller:

E ti, …señora do esquecemento,  madre, amarga muller de mudez xorda, nai dunha Patria só soñada que esvaece,  auga entre os dedos, …miserable! Cos tantos fillos orfos, antes de chamar á loita preferiches abaixarte ao poder dos ruíns, cos que fuches desposuída da túa lingua, que cres brutana e infame.

-Cala, non debes falarme así. Ninguén debe falar así a unha nai. Nunca esquecín ser pobre e desafiuzada da casa, da terra. A honra nunca  estivo en venda. A miña lingua é branda e mol, doce. Eu serei, de vós depende, o que queirades que sexa.

-E aínda calas silencios e choras adversidades, séculos de calumnias sen castigo, con total impunidade. Es culpable, perdida en toda soidade, estéril de soños, mesmo resultas miserable. Choras e tamén calas, covarde. Meretriz dos escuros arrabaldes, que vas detrás dos soberbios que cospen para aldraxarte…

-Calquera muller só é puta á forza, cando ameazan aos seus, cando ela mesma non se importa! Á forza me violaron, co medo, coa fame. Sempre á forza, co silencio da propia fala”.

Por aí vai aquel seu anceio, algún día verá luz. El, que gustaba da nosa música e dos textos que musicabamos, foi quen suxestionou textos como o das Cunetas de Pimentel, ou As Ratas de Seoane, poemas de Lorenzo Varela. Fíxonos achegar aos poetas de verba enteira. Carteounos con Neira Vilas e Anisia, aínda en Cuba. Des que morreu, xuntámonos pola mañá, nestas datas, algúns no silencio das palabras. Non viñeron os que decretan contra de nós, autoridades, seica chovía moito. Pero outros evidenciámolos diante de todos, para a súa vergoña. Así temos que aloumiñar a esperanza.

Baldomero Iglesias Dobarrio (Mero)

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Pingas de orballo. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s