Grazas a Pepe Chao…


Para tira 6Cloti (1º secretaria da Asociación Irimia, na súa casa reuniuse a primeira mesa de redacción da Revista) e Mari Alonso

Sendo eu pequena, aló polos anos sesenta, empecei a escola en Vilalba. Daquela non estaba de moda ser da aldea e falar galego: profesores e compañeiros máis ben facían que me avergoñase de ser filla de labradores e da nosa fala.

Pouco a pouco pasei a falar castelán na escola, cos meus irmáns e con todo o mundo do meu contorno, salvo cando ía á casa. Recordo que a mamá me dicía que alí non falase o castelán, que cos veciños debía falar coma eles, en galego.

Moitos anos despois, un día estaba Pepe na nosa casa e, polo visto, chamoulle a atención que a miña irmá e mais eu entre nós falásemos castelán e cambiásemos ao galego para falar con el e cos nosos pais, como tiñamos por costume, e díxonos…:”Como é que falando un galego tan bonito e tan ben non o falades tamén entre vós?

Aquilo fíxonos pensar e empezamos a falar sempre en galego. Ao primeiro custounos traballo, facíasenos raro…

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: