Sobre dereitos, apetencias e educación


Daniel López Muñoz

Nun dos institutos de ensino medio que frecuentaron os meus rapaces, era unha práctica habitual que os alumnos – ben, acepto, determinados alumnos e alumnas- enchesen os váteres de papel, cartón e outros materiais, coa graciosa intención de atoalos e inutilizalos. Tamén romperon, á mantenta, o ascensor para o acceso dos discapacitados. Si, literalmente roto. En xeral, todo o rompible acababa rompido, a moi curto prazo: cadeiras, papeleiras, mobiliario exterior. Todo. Coma un fado, un destino indefectible. Aceptado con resignación pola chamada comunidade educativa.

A corrección do discurso democrático-liberal-laico-progresista, mantíñase no profesorado: a paz no día da paz,a muller o día da muller, e as letras na semana das letras. E sobre todo o dos dereitos do neno e da nena. Dereitos que nunca falten. Pero internamente a toalla da intervención educativa estaba bastante tirada. E a rendición tamén tiña o seu discurso: educa o medio, educa e familia, educa a televisión e o videoxogo e, sobre todo, educa o grande hipermercado global da publicidade invasiva e do desexo, variado e sobreestimulado, que cómpre satisfacer sen dilación. Aí se moldea “a cidadanía” que o Mercado precisa. Así se fan fillos monstro que ninguén quere ter.

Si, non lles faltaba razóns para desesperar. É duro confrontar o fascismo da satisfacción inmediata, como escribiu o xenial Rafael Argullol, nun artigo impagable de 2006. Esa confusión do desexo co dereito: teño dereito ao o que me apetece…e xa! Reivindicación de dereitos sen deberes. É o sacrificio, no altar liberal, de calquera principio sagrado, mesmo do sagrado irrenunciable: que o “nós” prevaleza sobre o “eu”. E por veces hai unha esquerda líquida que entrou por aí.

A BBC difundiu nas redes recentemente que os escolares xaponeses varren, fregan e limpan os baños das súas escolas (que despois “repasan” os profesionais da limpeza). É unha práctica que chaman o-soji. “Na escola un alumno non só estuda as materias, tamén aprende a coidar o que é público e a ser un cidadán máis consciente”, explica o profesor Toshinori Saito.

É evidente. Pero que sería do equipo educativo que intentase algo así neste curruncho do planeta? Imaxinade…, non xa aos alumnos, …cal sería a reacción das nais e pais, a interpretación dos medios, …e os sindicatos? Interviría algunha ONG defensora dos dereitos dos infantes?

 

Advertisements
Estas entrada foi publicada en O Trasno coas etiquetas , . Ligazón permanente.

2 Responses to Sobre dereitos, apetencias e educación

  1. Pedro di:

    Na Compañía de María en Santiago levan toda a vida facendo isto, os rapaces e rapazas recollen a aula, limpan a pizarra, baleiran a papeleira, pasan unha vasoira daquela maneira e, de momento, non houbo ningún asalto ao centro polo civil nin polo penal.

  2. Mentres o estimado público, en xeral, non se ofenda ( o mellor unha parte oféndese, pero hoxe non hai maneira de sabelo) coa maioría dos anuncios dos medios, immediatamente despois de calquera noticia abraiante sobre guerras e fames, hai pouco que facer. Como consolo direi que o botón que mais amo do mando electrónico e o que pon MUTE, polo menos permite salvar toda clase de publicidade. Non sei como os deixan fabricar as multinacionais!.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s