SAN ROMERO DE AMÉRICA: “NON É COMUNISMO, É O EVANXEO”


Coñecín a Juan Ramón no módulo de tránsitos do cárcere de Valdemoro, un dos lugares máis desoladores do arquipélago penitenciario español. A boa compañía aliviounos a tarde, falando da Galiza e do País Vasco, mais tamén do Salvador. O Juan Ramón, internacionalista convencido, estivera alí nos anos 80, combatendo no FMLN. A súa chegada ao ‘Pulgarcito de Centro América’, como lle chamara Roque Dalton, tivera que ver con acontecementos como a matanza nos funerais de Monseñor Romero.

Óscar Arnulfo Romero (1915-1980) fora nomeado en 1977 arcebispo do Salvador sen que o poder se opuxese: vían nel un relixioso do statu quo. Porén, o contacto directo coas clases populares e a morte do seu amigo Rutilio Grande fixeron de Monseñor Romero un arcebispo máis preocupado polo pecado social ca polos interrogatorios de confesionario. Na altura, o 60% das terras agrarias estaban en mans do 2% da poboación, e esta oligarquía terratenente defendíase con escuadróns da morte armados polos EUA. Perante o terror, Monseñor Romero posicionouse coas desposuídas, a xustiza social e a paz; un discurso que chegaba até o 73% da poboación rural –e a outros países como Nicaragua ou Guatemala-, grazas ao seu intelixente uso da radio.

Cando xa o poder o puxera no punto de mira, Monseñor Romero declara: “Si, fun frecuentemente ameazado de morte, pero debo dicirlles que, como Cristián, non creo na morte sen resurrección. Se me matan, resucitarei no pobo salvadoreño”. E así foi. O 24 de marzo de 1980 foi asasinado no altar, tras unha vibrante homilía na cal chamaba a policías e militares a desobedeceren aos seus superiores, para “obedecer a lei de Deus que di “non matar” os seus irmáns labregos”. Marino Samayoa Acosta, sicario da ultradereita, apertara o gatillo en nome de militares e oligarcas. Olga Álvarez recordaba na Irimia nº 919 como Monseñor Romero permanece ben vivo en Latinoamérica. Vai para medio ano que, após superar o veto histórico do sector de Ratzinger, o papa Francisco converteu a Óscar Arnulfo en “San Romero de América”. Que a beatificación non fosilice o seu exemplo, nin que a Igrexa expropie o seu recordo do corazón do pobo rebelde; para que poida resucitar nunha sociedade xusta.

Carlos C. Varela

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Carta. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s