Polo San Martiño….


Martiño Rivas

Polas vésperas do San Martiño andamos a escribir este artigo, mais –aínda que volo pareza- non imos achegar aquí a restra de refráns que ten asociado o santo e o mes. Deixámosvos para que vós sós poñades a proba o voso coñecemento do refraneiro, mentres nós vos lanzamos cara á reflexión da importancia de chamarse Martiño.

Oímos onte dicir que Martín é un nome que agora está moito na moda para poñerlles aos cativos, mais os Martiños que coñecemos cóntanse cos dedos das mans. Non imos entrar na sonoridade dos nomes, porque iso é particular e subxectivo e a uns gústanlles os que teñen moitas vogais, a outros os que non teñen a consoante R e ás demais aqueles que teñen dúas sílabas. Con todas estas características hai nomes galegos, con fonemas galegos, orixe galega e tradición galega. Escoller un deles significa algo. Houbo un tempo que Uxía e Anxo eran nomes que se poñían moito, mesmo por parte de pais e nais que non conseguían pronunciar o fonema fricativo palatal representado por ese X tan noso, pero que consideraba que así cubría o seu cupo de galeguidade. Non temos nada que dicirlles. Tampouco imos cuestionar a quen escolleu chamarlles aos fillos Jonathan, Jeniffer, Jéssica ou Kévin, con todas as súas variantes ortográficas, ou a quen segue poñendo nomes como Jesús, Javier ou Julia, que teñen un fonema que non existe no galego. Cadaquén escolle segundo motivacións varias e gustos particulares. 

Nós queremos que se reflexione sobre o que supón que a poboación galega conserve nomes que a identifique coa súa terra, cun territorio que ten unha lingua propia, cuns sons característicos que tamén empregou para denominar lugares que teñen máis de 2000 anos. De igual xeito a onomástica é unha mostra das nosas orixes. Ademais dos nomes, tamén sufriron unha forte castelanización os apelidos. Tamén queremos que reflexionedes sobre a importancia que pode ter que sigan existindo formas coma Ameijeiras, Carbajal ou Cereijo que, ao lado doutros moitos, nin sequera existen en castelán e mostran as barbaridades que se fixeron coa nosa lingua, deturpando formas galegas para que non parecesen tales.

As nosas avoas e avós mantiñan a lembranza de Xoanas e Xacobes aínda que tivesen que escribir os nomes con J nos documentos. Mantivérona a pesar dunha prohibición expresa. Na actualidade hai prohibicións máis “sibilinas”, ou que é o que nos pasa?

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Falando da lingua. Ligazón permanente.

One Response to Polo San Martiño….

  1. Martiño, non terás un abó de Bahamonde?..
    San Martiño, pequeniño / lévame polo bo camiño / alá fun, alá cheguei / tres Marias atopei … etc
    ¡¡Polo San Martiño, trompos o camiño!!, pois comezaba o período dos trompos na miña infancia aldeana.
    Pero non lle digades as “forzas vivas da Caniza” que a súa terra se denominou no alto Medievo como “San Martiño de Ladróns”, co zume que lle poderían quitar ó asunto!!!.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s