Carta ao presidente do goberno de España


Beatriz Cedrón

Señor presidente do goberno de España:

O pasado 11 de setembro estiven en Barcelona na Diada. O ano pasado, e o anterior, tamén. Como dicía Castelao: “Pois xa que o sabe, voullo dicir”. Brevemente: marchan. Pode que non este ano ou o que vén; se cadra dentro de 10, pero marchan. Había nenas e nenos, mozas e mozos, homes e mulleres máis vellas ca vostede. De todos os tamaños, formas e cores. Neoliberais, de esquerdas, de dereitas, obreiros, empresarias, feministas, futboleiros, deportistas, cataláns e catalás “de vello” e xente de aló nacida lonxe. E sabe que? Sorrían todo o tempo. Era unha festa. Non se metían con ninguén, elas e eles só celebraban. Miraban a miña bandeira (esa que merquei cando sentín que a ameazaban) e preguntaban de onde era. Deseguida sorrían e falábanme en español agradecendo a presenza na festa.

Señor Presidente, estamos pasando unha dor innecesaria. Creo que todo isto podíase ter feito doutra maneira, sen traumas, man con man. É máis, penso que en 50 anos estaremos nun lugar ao que poderiamos ter chegado agora sen dramas, sen fisuras, aforrando o sabor amargo e acedo dos días por vir ata que Catalunya diga adeu. Como pasará despois con Euskadi. E con Canarias (fartos como están -e con razón- da península e da súa xente). E xa veremos con quen máis. E algún día con Galicia, cando ata os estómagos máis agradecidos se decaten de que unha España sen elas xa non é tal. Cando as galegas e galegos que quedamos caiamos na conta de que gran parte das nosas familias, do noso talento, do noso esforzo e dos nosos corazóns están fóra e viven alí, en Catalunya. E tamén en Madrid, si; e en Euskadi, e noutros países europeos, americanos e mesmo en Oceanía, países aos que lles demos tanto e son, en parte (só en parte), o que son porque Galiza é unha extraordinaria exportadora de carne, especialmente de galegas e galegos que parimos e criamos con amor na terra para que produzan despois o mellor de si fóra dela.

Era tan fácil, señor Presidente, como habilitar espazos nos que percibir e traballar o respecto á diferencia habitando un lugar común. Onde amosar interese e non rexeitamento e desconfianza á esencia de cada pobo. Onde poñer en común e aportar fose iso, compartir, aprender e construír en conxunto, onde se valorase o que cada pobo pon para crear unha vida mellor para todas e todos. Tan simple, Presidente, como chamarlle Xan a un neno que se chama Xan, porque ese é o seu nome. Do mesmo xeito que o presidente da Xunta de Galicia se chama Alberto, e non Alberte, e o seu apelido, o de vostede, é Rajoy, e non Raxoi.

E ata eu, que son “pro”, estou triste.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Actualidade coas etiquetas , . Ligazón permanente.

One Response to Carta ao presidente do goberno de España

  1. Faime lembrar o meu vello libro de escolaridade no que, en vez de Carboentes, lugar de nacemento, poñía Carbonatos. Bo foi que non tiven logo algún problema.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s