Só a poesía pode disciplinar a política


Pedro Pedrouzo Devesa

O verán é unha fantástica época para volver pensar. Cambiar o verbo facer polo de matinar, deixar as actividades e dedicarse as pasividades.

E entre as miñas pasividades políticas favoritas está a lectura, que de seu pide exclusividade. Non deixa que compartas a túa atención con ningunha outra desocupación. E lendo política non é moi difícil caer na poesía, porque a función pública na que se funda a política só será se é creativa. E esa chave só a ten a auténtica poesía.

E como a lectura tamén é instintiva, este agosto deixeime seducir por Neorrabioso, un poeta político, e por Jon Gnarr, un cómico político. Para alguén coma min, para quen a burocracia pública non só é unha profesión, senón unha auténtica vocación, non é tan estraño como poida parecer. Necesito referentes do mundo exterior, marcianos que me acheguen humor e sensacións do extrarradio.

Por iso gocei cun libro que temía fose escrito con demasiado cinismo e que porén resultou ser feito por un auténtico moralista e humorista da política, Jon Gnarr, que foi alcalde de Reikiavik durante catro anos, e de quen a editorial Capitán Swing vén de publicar o estupendo libro De como me convertín en alcalde e mudei o mundo. Nel reflexiona sobre a experiencia de airear a oxidada práctica política, que desprezamos durante os anos da enchenta financeira.

Se queremos ter éxito coa nosa democracia, debemos comezar por nós mesmos, pola nosa contorna máis inmediata… A política do futuro é a política local”. A Gnarr non lle falta razón, e as enormes posibilidades que se nos abren de construír cidades máis humanas e participativas crean certo desánimo ante a escaseza de iniciativa política dos nosos gobernantes, cunhas prácticas políticas diarias que prefiren agachar no fondo das navetas administrativas. A transparencia brilla pola súa ausencia.

De aí que un especimen (Neorrabioso) que pinta nas paredes “A poesía volveu e eu non teño a culpa” esperte tamén a miña atención. Porque proclamas tan condensadas como “Inmigrazas”, “Roubáronme a miña carteira baleira” ou “O home non concluíu” obrígante a reflexionar sobre ti mesmo como individuo, pero tamén como paisano social que se enfronta intrigado aos vindeiros e apaixoantes anos de democracia política prometida. Nalgúns concellos aprenderemos a distinguir entre populismo e democracia, e iso tamén é necesario. Desexo que prosperen as alternativas políticas saudables. A distancia que nos separa da civilización segue sendo maior do que pensamos.

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Política. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s