Chamábanlle María dos Quintos


Baldomero Iglesias Dobarrio (Mero)

meroLémbroa coa memoria dos afectos máis que coa das imaxes e referencias, moi desdebuxada entre as néboas do tempo. Quizais xa, nos ecos que se perden por territorios da fantasía, moito máis alá do imaxinable, na República de Albeiros que, sendo neno, era tan lonxe! Chegara eu á capital cargado de referencias chairegas e sentín falar da María dos Quintos quen, segundo o disquedisque, estaba en exercicio daquela profesión tan vella como o mundo, das de saia leda que tiñan baixo control –noutrora- a reis e cabaleiros e agora, polo rumor, aos mozos e quintos.

 María vestía de negro e só se lle vía parte da cara e nela, o rigor da vida feita sucos. Aínda que aquela cara trocábase feliz cando miraba os pícaros, facíao cun sorrir de infinita tenrura cómplice da nosa inocencia. Non podía ser mala, naqueles ollos había unha dozura indescritible, non podía abeirar máis cá necesidade. Uns dicían que fora rosquilleira, tamén que andara nas feiras acompañando a un cego. Ela non quería nin falar diso. Despois foi muller da limpeza nos vagóns da Renfe, nos de animais, e penso que tamén carrexaba maletas na mesma estación cunha carreta grande; por uns céntimos levaba as pertenzas dos que chegaban en tren. O que dicían dela era que aproveitaba os vagóns para outros “supostos” mesteres, aínda que eu só vía nela unha muller chea de farrapos que abrigaba fríos e moitas calumnias. Resistinme sempre a crer o que dela dicían. Enloitada en mil ausencias, baixo un montón de remendos, mandil escuro cun enorme peto de ilusións e fume, calzando zapatóns grandes todo o ano, sen amallós e que non asentaban firme o pé dentro do coiro, zapeaba ingratos camiños e arrastraba, en abondoso número, o pedestal teimoso en que avanzaba case pedindo permiso. Naquela humildade levaba carpíns roídos, envolta nunha nube de sospeitas.

As xentes máis finas e pulcras, arredaban dela. Eran xustamente as que ían á misa de doce á Catedral. Na súa porta pedía mirando ao chan sen atreverse a erguer por se alguén, diante aquel aceno de escravitude, sentía mágoa e afrouxaba algún patacón. Recendos dun tempo gris, aromas de pobreza, cheiros de miseria. Debeu morrer polos sesenta e pico e nunca lle souben a idade. Para min era unha señora maior, dimensión imprecisa de quen vai no tempo sen pousar nel. Iría coas luvas postas, rompidas en la negra e que só lle cubrían parte dos dedos, escravos de tirar pola enorme carreta da vida. Seica era moi crente e tiña moita fe á Virxe dos Ollos Grandes. Fóra das olladas da xente besbexaba súplicas indescritibles, miraba ao alto, agardando foulas de cativa esperanza, e pedía quizais por un amor ou o  fillo que soñaba.

Na miña memoria representa moi ben á nosa Matria, desconsiderada e sometida á arrogante traizón dos ruíns, aínda fillos; desprezada polos que lexislan contra ela, corruptos que fan burla desde os despachos. Unha muller da vida…, dirían mirándoa con desprezo. Pobres incautos, nunca lle viron os ollos á ningunha María dos Quintos. E aínda que llos viran, non saben interpretar tenruras, nin as urxencias da enorme necesidade. Coñecedores de moito, sabedores de nada! Prescinden das referencias dese certo entender sen teoría, propio dos que senten en si causas alleas, inxustas leis que poden levar a ofender aos seres doídos, tanta omisión. Moitas Madalenas e Marías dos Quintos dormen en cartóns, excluídas, fan cola en comedores sociais, choran nas urxencias médicas, marxinadas, violentadas, buscando nas sobras do lixo, morrendo a cada silencio, agardando as mesmas foulas da cativa esperanza. E aqueles rindo tranquilos e soberbios, na ignorancia intencionada que se abriga nos despachos!

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Lembranza de orballos. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s