Des-absoluta e rebelde tenrura


Daniel López

Estamos aínda co sabor do nadaliño, que é unha cousa linda que o cristianismo lle regala a unha humanidade casa vez máis diversa. No relato e na tradición do cortello, no que nace un neno duns pais sen teito, están presentes unha manchea de pequenos símbolos que rompen as fronteiras dunha confesión concreta e que son dignos de exportar e partillar con calquera persoa de boa vontade.
Darlle contido trascendente e relixioso ao cortelliño de Belén nesta sociedade secularizada e científica é xa unha cousa máis persoal. Pero estariamos ben enganados se pensásemos que o relixioso se esfumou da nosa sociedade.

Como di algún sociólogo da relixión: botamos a relixión pola porta e resulta que entra pola ventá. E, ben veces, dunha forma pouco recomendable. Se fose certo que a xente non é xa relixiosa, non morrería ninguén polas cores do seu club de fútbol, nin percorrería miles de quilómetros para entrar en comuñón nun concerto heavy, nin convertería a liturxia do botellón nun hábito necesario para romper a ditadura da soidade. E xa non falemos da relixión do (hiper)mercado.

Necesitamos, para sentírmonos cabais e dignos, para nos mirarmos no espello, ter algo que nos sustente, un sentido, unha aposta persoal intraizoable. Porque a xente ten absolutos, por veces absurdos ou inhumanos, formas de relixión, adegas secretas no espírito no que garda os seus sagrados. Só que agora todo é máis líquido, multiforme, como un menú inacabable que se desprega no ciberespazo. Unha macedonia infinita de posibles absolutos e absolutiños.

A rebeldía da escena do Nadal é poñer o absoluto na tenrura, no menos “absoluto”, no máis cotián e accesible, na indefensión e na desposesión. O Nadal é “desabsolutizador”. A tenrura radical rompe co dogmatismo.

Pode que, hoxe en día, sexa unha oferta máis entre varias, entre outras moitas. Pero postos a absolutizar –xa que non é tan doado librarse- absoluticemos aquilo que nos fai máis humanos e solidarios (e menos absolutistas): xente normal, transeúnte, vulnerable; solidariedade popular, espontánea, festeira, rural; distancia do pazo, unha vaca vella e un burriño trenco, algún taco en arameo, un rei cabreado; e un anxo desafinado que fai a síntese da escena cunha xenial ocorrencia ecuménica, trasfronteiriza total: a paz e a felicidade para todas as mulleres e os homes de boa vontade…

Advertisements
Esta entrada foi publicada en O Trasno. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s