Se pan de millo vas merendar…


O peto común

Josecho de la Torre

Un novo disco-libro chega nesta recta final de ano. Piollos, pulgas, piratas, espantallos, canciños. “Aos vellos que coidan dos nenos e aos nenos que coidan dos vellos”, advírtenos. Este disco de Migallas, da man da editora Kalandraka vén fornecernos coas frangullas que os avós deixaron para netos, bisnetos e xeracións vindeiras. E que ben feito está, e que necesario. Un bo antídoto para que os novos, e quizais non tan novos, saiban que os alimentos non medran no supermercado; unha boa receita para revivir o modus vivendi dos que sementaron cultura en terra, moeron nos muíños e comeron do seu. Á canción de Pan de Millo así chamado o traballo, engádeselle máis dunha ducia de temas que nos ensinan, nos lembran e nos entenrecen. Simultaneamente a este disco, renace a revista Luzes, baixo a dirección de Manuel Rivas e de Xosé Manuel Pereiro. Entre as 130 páxinas do primeiro número, emocióname un artigo de María Yáñez “Eu vivín Cantareliña”, outro milagre que naceu hai 30 anos e que dende 1983 ata 1990 encheu Galicia dunha verdadeira xeración de nenos cantores. Cantareliña foi un certame no que cativos e adultos compoñían as súas cancións para defendelas diante dun xurado. Había semifinais e finais, e de aí saían gañadores. Eu tamén tiven a sorte de ser un neno Cantareliña, como tamén o foron a poeta María do Cebreiro, o irmán Abe Rábade e a actriz Cristina Castaño. Estes certames, retransmitidos en directo por Radio Nacional e a Radio Galega, coa gravación e posterior emisión da TVG, celebráronse durante eses anos no pazo da Marquesa de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Ramón Díaz, párroco naquela época de San Sadurniño, impulsou o grupo Saraibas para levar adiante este certame influído pola súa etapa en Roma, onde coñeceu o concurso Zecchino D´Oro da RAI, que aínda hoxe continúa. E que queda de Cantareliña? Pois máis de 200 temas gravados que, grazas a moitos mestres, directores de corais e pais, seguen traballándose nalgunhas escolas, agrupacións e casas. Oxalá que iniciativas como Cantareliña continúen sendo “pan de millo” para todos aqueles que viven a nosa Cultura.

Se pan de millo vas merendar, mira o traballo que hai detrás” (Pan de millo)

Mentres canten os meniños, Galiza será inmorrente” (lema do festival Cantareliña)

Advertisements
Estas entrada foi publicada en O Peto Común (antes de Sto. Antón) coas etiquetas , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s