25 de xullo: somos o que somos que non é pouco


A celebración do 25 de xullo debe servir para facer balance e festa da nación galega, do que somos e do que podemos chegar a ser. Non é festa contra ninguén, senón a prol da nosa capacidade de non depender doutros e, ademais, é esa fermosa ocasión para tódolos galegos e galegas dármonos unha enorme aperta e, de paso, incluír a tódolos pobos do planeta;  para lembrar que este país, Galicia,  entre outros moitos, merece mil primaveras máis.

Galicia ten potencia e ten a súa maneira de ser, de falar e de vivir. Pero, certamente, estamos en tempos de enorme turbación. A crise financeira inxecta no noso ánimo a sensación de que nada realmente decisivo depende de nós. Como se os poderes reais, os financeiros, fóra de todo control,  teceran unha rede perversa por riba de gobernos, parlamentos, constitucións e estatutos. Non obstante a crise pon en cuestión, precisamente, esa disolución das capacidades locais para organizarse e mandar sobre as súas vidas. Mesmo nas finanzas. Efectivamente, o que cuestiona esta crise é un sistema opaco, que entende o global como a supresión do local, como un roubo continuado de soberanía a favor de poderes nada transparentes nin democráticos.

No día da patria é necesario lembrar a importancia de termos soberanía sobre os aspectos decisivos da nosa existencia. Soberanía alimentaria, financeira, capacidade de ordenar a explotación dos nosos recursos, de ordenar o noso territorio e o noso litoral de maneira responsable, de darlle un futuro á nosa identidade, lingua e cultura.

A soberanía non é cerrazón nin autarquía. É vincular as decisión máis importantes para a vida da xente a unha esfera de decisión próxima, é asegurar que todo o mundo sabe quen é responsable de tomar tal ou cal decisión. É  construír desde a transparencia e non desde a distancia, a opacidade e a impunidade dunha “globalidade” en nome da cal se destrúen sistemas de protección, se imposibilita o financiamento dos estados e se producen “accidentes financeiros” de consecuencias dramáticas para un pobo indefenso e impotente.

Somo o que somos, que non é pouco, e podemos reivindicar a nosa cota de soberanía no concerto plural e solidario dos pobos e nacións.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Editorial coas etiquetas , , , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s