Así soa este verán


Román Cerqueiro Landín

Chega o verán, un tempo propicio para gozar da música ao vivo. As propostas multiplícanse por toda a xeografía do país e os melómanos, e a parroquia trouleira en xeral, enfróntanse a unha axenda infinita de concertos. O abano de posibilidades é amplo: música ao aire libre ou en locais nocturnos, para bailar nas prazas, nos auditorios e nos torreiros da festa, ou apostando pola vivencia multitudinaria dos festivais e das mil e unha verbenas dunha programación local que parece non ter fin.   

Os vellos rockeiros nunca morren

O inverno e a primavera deixáronnos unha boa colleita de novidades discográficas. Rock, jazz, pop, folk…, 2012 foi un ano no que as nosas bandas e solistas lle botaron un pulso moi digno á crise e aos problemas endémicos do sector: industria feble, invisibilidade mediática, falta de apoio institucional, circuítos case inexistentes, etc.

O panorama rockeiro volveu dar mostras da súa vitalidade con novos traballos de bandas xa consolidadas e a estrea doutras nóveles. Zenzar celebrou os seus vinte anos con Vaise armar, que na súa liña habitual abunda no rock máis xenuíno e as letras cargadas de crítica social, pero con concesións tamén a ritmos e motivos máis divertidos e bailables. Outra das bandas máis lonxevas e que conta cun son máis definido e recoñecíbel polo público, Ruxe Ruxe, sacou un novo disco. O seu Rock do país ten un público asegurado, como demostraron cun cheo na presentación na Capitol de Santiago. Rock sen edulcorantes, toques punkis, baladas apoiadas en letras máis íntimas e a gaita como selo de identidade.

Entre as bandas máis novas, destaca o segundo disco de Machina, Ensaio sobre o silencio, un traballo onde o metal e o hardcore non deixan espazo ás melodías baladeiras do disco anterior; e o “gastropunk” dos Terbutalina, a banda de Muros que non deixa indiferente a ninguén coas súas letras irreverentes e cun directo igual de rompedor: o seu son as Hostias para todos. Outras formacións ás que seguir con atención son Kathaarsys, que publicou o directo Rara vez, e Camarada Nimoy, que dá a coñecer cun disco homónimo o seu rock sesenteiro.

Da fusión e outros estilos

Na música de fusión estreouse un grupo cun percorrido de varios anos nos escenarios e que non tiveron présa por editar uns discos moi esperados polos seus seguidores. Dende Ourense, O Sonoro Maxín homenaxea a música popular fusionando cumbias, e os ritmos latinos en xeral, o rock e a raíz tradicional da charanga e da festa para ofrecernos a “verbena do século XXI”.

Este ano deixounos máis novidades dos máis variados estilos, como o pop electrónico do A pior, de Projecto Mourente, e o funky dos coruñeses Loretta Martin con Despois da mandinga. En ambos casos, ademais, publicaron uns videoclips, de moi boa factura, dos singles de presentación. Porque se algo hai que destacar da nova escena é a incursión polos novos formatos e o diálogo con outras artes, que aínda, pese a que resulte sorprendente a estas alturas, son novidosos entre nós. Así, produciron videoclips Ataque Escampe, Machina, Zenzar e os Nao, que adiantan o tema “Mafia” dun disco que está aínda en fase de produción. E do diálogo con outras expresións artísticas saben os Labregos do Tempo dos Sputnik, que versionan poemas de Celso Emilio, Lois Pereiro, etc. No mesmo diálogo coa literatura atopamos o novísimo traballo da hiphopeira viguesa Aid, que versiona a Rosalía de Castro no disco-libro Rapoemas.

Como vemos, en época de penurias económicas e de desartellamento das políticas culturais, os creadores ensaian novas fórmulas para saír adiante, ben sexa cunha “Xira Surreal” como a de Marful, que nos seus concertos mesturaron música, gastronomía e divulgación do patrimonio, ou Os Cempés, que no seu regreso publican Tentemozo pola vía do crowfunding ou financiamento colectivo, paraguas baixo o cal tamén saíu o disco Doutor Apertas. Tributo a Magín Blanco.

Do folk e do jazz

Dende o folk, a música de raíz en xeral, e o jazz non deixan de chegar as boas novas. Comezamos o ano coa aclamación de Sós, de Mercedes Peón, como un dos mellores discos do 2011 en Europa, e a estrea do novo traballo das Leilía. Outra das grandes referencias do noso folk, Luar na Lubre, lanzou Mar Maior, e un músico de luxo como Pancho Álvarez publicou Sonche Atlántico. Peldenoz, Balakandra, Unicornibot ou Quempallou seguen asegurando o relevo nos estudos de gravación e, sobre todo, nos escenarios, reforzados coa volta de Doa e o disco A fonda dos cervos. As propostas singulares veñen da man de aCadaCanto, o disco conxunto de Xavier Díaz, Guadi Galego e Guille Fernández, e o espectáculo iLalelo, no que a música de Budiño complementa as historias de Carlos Blanco, ou viceversa.

O jazz, pola súa banda, segue contribuíndo ano a ano en cantidade, mais sobre todo en calidade, a este vizoso panorama musical. Aos nomes xa recoñecidos de Abe Rábade, co disco A Modo, e Nani García Trío, con Renaissance, engádense o debut de Monica de Nut Trío, con disco homónimo, e os discos dos jazzeiros do sur: Iago Fernández, con Agromando, Alberto Vilas Quinteto, con Esperianza, e Xan Campos Trío, Orixe cero. Onde atopalos? Nos locais que programan música en directo.

O difícil momento económico

Falamos de entrar no verán gozando da música ao vivo, sen esquecer que esta é a grande oportunidade para que moitos grupos poidan darse a coñecer. Ás dificultades económicas municipais para programar no verán (sen mencionar que fan unha aposta case exclusiva pola música comercial) e a retirada de apoio da Consellería de Cultura aos festivais de base, súmanse a escasa atención que prestan os medios privados e públicos (salvando as honrosas excepcións dos programas Planeta Furancho, Tres Peixes Voando e Estudio 3 da Radio Galega) e o perfil baixo dado pola administración ás liñas de actuación que tan bos resultados deran nos últimos anos (Galician Tunnes ou Rede Galega de Música ao Vivo). A canteira padece tamén esta falta de atención (Xuventude non dinamiza a Rede de Locais de Ensaio ou o Certame GZCrea) e só concursos como Cantalingua (CIG-Ensino & AS-PG) e Novo Son e Vasacarnota? (Radio Galega) serven de plataforma de difusión dos novos valores. Neste contexto, unha boa guía para programar o noso verán constitúeno as webs específicas, entre as que salientamos gzmusica.com, komunikando.net e musicaengalego.blogspot.com.

As citas deste verán

Este foi un ano de regresos, como as dos Resentidos (A tribo toda baila, 12 de maio en Ourense) e Aerolíneas Federales, que xunto coa música dos incombustíbeis Siniestro Total han de protagonizar unha das novidades veraniegas, o musical Galicia Caníbal, que celebra a música galega dos 80. Pero, sen dúbida, o regreso máis esperado foi o de Heredeiros da Crus, a mítica banda do Barbanza que revolucionou a escena dos 90 volveu cun esperadísimo concerto en Ordes no que xuntaron máis de 3000 fieis. Como soubo a pouco, xa hai DVD do directo e han de caer un novo disco e unhas cantas citas máis para velos en xullo e agosto.

Porque citas hai moitas e cómpre escoller, que as fins de semana non dan para máis. No ámbito da música tradicional, non esquezamos os numerosos encontros e seráns que podemos seguir a través do blogue especializado Malmequer, mentres que no folk non faltará á cita o triángulo máxico de Ortigueira, Zas e Pardiñas, xunto a outros festivais menores como Música na Noite, Asalto ao Castelo, Festival Irmandiño ou o Vilariño Folc, que se abren a outros estilos. Tamén dan entrada a outras músicas, os festivais máis rockeiros como o Derrame Rock e o Brincadeira, que cada vez máis deixan espazo para as bandas do país, que encontran nestas grandes plataformas unha boa oportunidade para se dar a coñecer. Quen quere máis? Os festivais de menor formato pero de máis autenticidade, de acampada, poboacións pequenas e enclavados en espazos naturais, atraen milleiros de festivaleiros. Algúns xa se celebraron e foron abrindo o apetito (Repercusión e A Rebusca de Manzaneda) e outros veñen aí: Sons da Lameira, Nordestazo Rock, Arreaocabo, Festigal, Antrospinos, Festival da Terra e da Lingua, As Revenidas, Festidoiro, Rebumbio…

Só nos queda, pois, preparar a mochila, escoller rumbo e gozar dos sons deste verán do 2012.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en O Fervedoiro coas etiquetas , , , , , , . Ligazón permanente.

One Response to Así soa este verán

  1. Pingback: Así soa este verán | Caderno de Lingua

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s