Uxía


Teresa Souto

Comezan as noites de frío, comeza a xear, e que ben senta un café con leite quentiño antes de durmir. Nestes días de frío sempre me lembro dun conto que miña nai nos contaba polas noites, o da vendedora de fósforos. Contaba a historia dunha nena que vendía mistos na rúa, había neve, ela tiña tanto frío que acendía un misto para se quentar e lembraba a calor de súa nai, (que calor tan especial!), acendía o segundo e podía ver a súa nai, e o terceiro e ía con ela da man. O final do conto era triste, pero a nós encantábanos, pois pensabamos “Por fin xa non ten frío, xa está arroupada”.

Eu chámome Uxía e son un pouco vendedora de mistos, vivo entre cartóns, coa miña cadela Mica, que é a mellor das compañas na rúa. Fun escollendo camiños equivocados, ata que me atopei durmindo nun banco, nun caixeiro, nun portal. Marchei da casa moi nova, non cumprira os dezaseis. Fun servir a unha casa e unha noite, despois de catro anos alí, decidín marchar con Manolo, un mozo que traballaba no mercado. Os primeiros anos foron bos, pero a el o viño gustáballe máis do que lle gustaba eu, e esquecía volver á casa, ou ir traballar, así que eu comecei a traballar nunha fábrica, e alí coñecín moi boa xente. Pero, pouco a pouco, o que tanto lle gustaba a Manolo comezou a gustarme a min, e xa bebiamos igual os dous, así ningún lle recriminaba ó outro a súa borracheira, e perdín o traballo, e perdín as amigas da fábrica… E Manolo levantaba a man cando estaba sobrio, menos mal que eran poucos días, así que mellor que estivese bébedo. E perdemos a casa, e saímos á rúa, e un día, xa na rúa, decidín que o único que podía perder era a Manolo, así que fixen por perdelo de vista, e atopei cousas boas, como Mica, a miña cadela. Aquí na rúa non hai amizades, cada un vai ó seu, a sobrevivir como poidamos, e o peor de vivir aquí é o medo… O medo ás outras persoas que pasan ó teu carón, ás súas miradas de desafío, ou ás patadas que ás veces che dan. E o medo a non sacar para o meu cartón de viño. É unha enfermidade, ou o teño ou morro, eses tragos que me alivian… E dosifico o cartón para que me dure, e sempre o levo dentro dunha bolsa por vergoña. Sobre todo cando pasan as nenas e os nenos, non quero que me vexan bebendo, quero que vexan a boa muller que son, que non escapen, que se acheguen e que me conten contos, despois eu lémbroos para me durmir. Algunhas noites unhas mozas e uns mozos pasan onda min cun café, como llelo agradezo; e cóntolles todos os contos que lembro, os que invento, os que modifico, e así é que me chaman “Uxía a contacontos”, e canto me gusta ese alcume… Voume tapar que xa vai frío, hoxe xea.

Advertisements
Esta entrada foi publicada en Invisibles. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s